Ο Μιχάλης Καλιοντζίδης γεννήθηκε στις 16 Αυγούστου 1960 στον Διπόταμο Καβάλας, από γονείς ποντιακής καταγωγής. Ο πατέρας του, Χρήστος, καταγόταν από το χωριό Κοσμά της Ματσούκας και εγκαταστάθηκε στον Διπόταμο (Τσ̌αϊλίκ) το 1922, σε ηλικία 14 ετών, όπου υπηρέτησε ως ψάλτης. Η μητέρα του, Ανατολή, γεννήθηκε στην Ελλάδα, με οικογενειακή καταγωγή από την Κρώμνη και τη Χ̌ερίαινα.

Από νηπιακή ηλικία οι συγχωριανοί του τον αποκαλούσαν «Λάλο». Την προέλευση του παρωνυμίου έμαθε μόλις το 2001 από τον συγχωριανό του τραγουδιστή Γιωργούλη Λαφαζανίδη: όταν ήταν δύο ή τριών ετών, κρυβόταν πίσω από τις φτέρες στα χωράφια και χρησιμοποιούσε δύο κοστέλια (κορμούς φτέρης) σαν αυτοσχέδια λύρα και δοξάρι, τραγουδώντας «λα-λο, λα-λο».

Η επαγγελματική του ενασχόληση με την ποντιακή λύρα αναπτύχθηκε κατά τη δεκαετία του 1970, με εμφανίσεις σε πανηγύρια και κοινωνικές εκδηλώσεις. Το 1981 άρχισε να συμμετέχει και σε συναυλίες, ενώ ξεκίνησε σπουδές στο Ευγενίδειο Ωδείο Καλλιθέας Αθηνών, φτάνοντας έως το επίπεδο της φούγκας. Το 1982 κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος, Αναδρομή στον Πόντο. Στη συνέχεια συμμετείχε σε περισσότερες από εξήντα δισκογραφικές παραγωγές, προσωπικές και συνεργατικές.

Ιδιαίτερη θέση στη δισκογραφική του πορεία έχει η συνεργασία του με τον Γιωργούλη Λαφαζανίδη στη σειρά Τα αυθεντικά του Πόντου, που ξεκίνησε το 1986 και συνεχίστηκε με επόμενες εκδόσεις. Η συνεργασία τους συνδύασε την ερμηνεία του παραδοσιακού ποντιακού τραγουδιού με τη μουσική δημιουργία και τη λύρα του Καλιοντζίδη.

Ο ίδιος ξεχωρίζει το άλμπουμ Παρυάδρης —με τίτλο εμπνευσμένο από οροσειρά του Πόντου— ως σημαντικό σταθμό της πορείας του. Σε αυτό συνδύασε παραδοσιακά όργανα, όπως το ούτι και το λαούτο, με σύγχρονα ηλεκτρονικά στοιχεία, αναζητώντας νέες ηχητικές δυνατότητες για την ποντιακή μουσική.

Έχει εμφανιστεί σε σημαντικούς συναυλιακούς χώρους της Ελλάδας, όπως το Ηρώδειο, το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και ο Λυκαβηττός, καθώς και σε σκηνές της Ευρώπης, της Αυστραλίας, των Ηνωμένων Πολιτειών και του Καναδά. Στις καλλιτεχνικές του συνεργασίες περιλαμβάνονται ο Βαγγέλης Παπαθανασίου, ο Χριστόδουλος Χάλαρης, η Δόμνα Σαμίου, ο Χρόνης Αηδονίδης, ο Γιώργος Νταλάρας, ο Χρήστος Νικολόπουλος, η Χαρούλα Λαμπράκη, η Μαρίζα Κωχ, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Πέτρος Γαϊτάνος, η Λιζέτα Νικολάου, ο Γιώργος Χατζηνάσιος, ο Γιώργος Κόρος και ο Βασίλης Τριανταφυλλίδης (Χάρρυ Κλυνν).

Στο θέατρο ανέλαβε την ενορχήστρωση και τη διεύθυνση της ορχήστρας και του θιάσου στο έργο Οι πρόσφυγες του Θόδωρου Κανονίδη, ενώ συνέθεσε μουσική για το Τη Τρίχας το γεφύρ’. Και οι δύο παραστάσεις σκηνοθετήθηκαν από τον Ερμή Μουρατίδη για το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Συμμετείχε επίσης μουσικά σε παράσταση της Άλκηστης του Ευριπίδη στο Mozarteum του Σάλτσμπουργκ.

Σημαντικό μέρος της προσφοράς του αφορά τη συστηματική καταγραφή και τη διδασκαλία της ποντιακής μουσικής. Συγκαταλέγεται στους πρωτοπόρους της αποτύπωσής της σε πεντάγραμμο. Συνέγραψε το εγχειρίδιο Η λύρα του Πόντου: Οργανολογία, τεχνική, ρεπερτόριο, το οποίο εκδόθηκε το 2008 από τις εκδόσεις Fagotto σε συνεργασία με το Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου.

Το 1988 ίδρυσε στην Καλλιθέα της Αθήνας τη σχολή «Λύρα», με αντικείμενο τη διδασκαλία της ποντιακής λύρας. Η προσπάθεια συνέβαλε στην ανάπτυξη οργανωμένης μουσικής εκπαίδευσης δίπλα στην παλαιότερη βιωματική μετάδοση του οργάνου. Σταδιακά δημιουργήθηκαν παραρτήματα και συνεργασίες με μουσικές σχολές σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

Το 1989 πρωτοστάτησε στην ίδρυση της «Μουσικής Στέγης», φορέα αφιερωμένου στη διατήρηση και διάδοση της παραδοσιακής μουσικής του Πόντου. Στο πλαίσιο της δραστηριότητάς της συγκροτήθηκαν σύνολα λυράρηδων, μικτή χορωδία περίπου σαράντα μελών και ορχήστρα με παραδοσιακά όργανα, όπως βιολί, ούτι, λαούτο και κεμανές. Οι μουσικοί αυτοί σχηματισμοί πραγματοποίησαν συναυλίες στη Δράμα, στη Βέροια, στο θέατρο «Μελίνα Μερκούρη», στην προβλήτα Αγίου Νικολάου και στον Λυκαβηττό, καθώς και οκτώ παραστάσεις στο Μέγαρο Μουσικής. Ξεχωριστή θέση κατέχει η συναυλία της 15ης Αυγούστου 1994 στην Παναγία Σουμελά, που, σύμφωνα με το βιογραφικό του, παρακολούθησαν περίπου 20.000 θεατές.

Η σχέση του με τον ΠΑΟΚ αποτυπώθηκε και στη σύνθεση του ύμνου Δικέφαλε αετέ, που γράφτηκε το 1988 στο Τορόντο. Αργότερα παραχώρησε τα πνευματικά δικαιώματα στον σύλλογο κατά την προεδρία του Θοδωρή Ζαγοράκη. Μία στροφή του τραγουδιού έγραψε ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ και ερμηνευτής του ύμνου, Δημήτρης Παρίδης.

Η εκπαιδευτική του δράση περιλαμβάνει τη διδασκαλία σε μουσικές σχολές στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη, την Κατερίνη και την Κοζάνη, καθώς και σεμινάρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Σε παλαιότερη αποτύπωση της δραστηριότητάς του αναφέρονταν δώδεκα σχολές και περισσότεροι από 350 μαθητές, ενώ συνολικά έχει διδάξει σε χιλιάδες σπουδαστές. Διετέλεσε επίσης καθηγητής στο Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου στην Άρτα.

Η σημασία της διαδρομής του συνδέεται με τρεις συμπληρωματικές πλευρές: τη δισκογραφική παρουσία και τις συνεργασίες του, την αναζήτηση νέων ενορχηστρωτικών μορφών και, κυρίως, τη συστηματική διδασκαλία και καταγραφή της ποντιακής λύρας, που συνέβαλαν στη μετάδοση του οργάνου σε νεότερες γενιές.