Ο ήλιος ’ς σην ανατολήν

Ατά τ’ ομμάτι͜α που ελέπ’
κι ατό τ’ άσπρον τη γούλα σ’
Ας σην καρδι͜άν ατ’ εβγαίν’νε
σεράντα λογ̆ιών βρούλας

Ο ήλιος ’ς σην ανατολήν
επέρεν σην καρδία σ’,
επέρεν και σα τσαμόπα σ’,
σα ξανθά τα μαλλία σ’
Επέρεν και σην τσάμι͜α σου,
σα ξανθά τα μαλλία σ’

Σαρίν αρνί μ’, σαρί γιαβρί μ’,
σαρία τα μαλλία σ’
Σαρίν αρνί μ’, σαρίν πουλί μ’,
σαρία τα μαλλία σ’
Άμον ντ’ έτον η καλατσ̌ή σ’
κατ’ έτον και η καρδία σ’,
να έτον κι η καρδία σ’
Άμον ντο έν’ η καλατσ̌ή σ’
να έτον κι η καρδία σ’

Τα πουλία ντ’ εκελάηδαναν,
ατώρα όλια κλαίγ’νε
Αρνί μ’, ντο εχωρίγαμε
μοιρολογούν και λέγ’νε