Απάν’ σην πόρταν έστεκες

Απάν’ σην πόρταν έστεκες
κι εκράτ’νες τα ανοιγάρι͜α
Επαρακάλ’νες τον Θεόν
να ’ίνουμες ζευγάρι͜α

Εμέν κι εσέν, τρυγόνα μου,
σ’ έναν οτάν να εβάλλ’ναν
Να εχάν’ναν τ’ ανοιγάρι͜α του,
εμάς να ενεσπάλλ’ναν

Τ’ οσπίτι μ’ καινουργόχτιστον
και κιρετσ̌λιαεμένον
Έχασαν τ’ ανοιγάρι͜α ’θε
κι επέμ’νεν κλειδωμένον

Ντό / Όλ’ λέτε με να τραγωδώ,
η καρδι͜ά μ’ εματώθεν
Όθεν κλαδίν επίασα,
εσάπεν κι ετσακώθεν

♫

Εμέν εποίκανε σιργούν
σ’ έρημον [γιάβρι μ’] τ’ Ερζουρούμιν
Ση/σου τουσ̌μανίων το κιφάλ’
να ρούζ’ [πουλί μ’] το γιουλτουρούμι

[Συνεχίζεται στο επόμενο track...]