Ας είχα την σαΐτα μ’

Ας είχα την σαΐτα μ’
κι αργυρόν τοξάρ’!
Σον ουρανόν έβγαινα,
τ’ άστρα ετόξευα
Τους ήλτς και τους φεγγάρους,
όλτς θ’ ετάραζα

Ασ’ όλιων κακοτόπι͜α
αρ’ του ήλι͜ονος
Σεράντα πόρτας είχ̌εν,
όλια χάλκενα
κι έναν μικρόν πορτόπον
διπλοχάλκενον
Σαράντα πέντ’ μαστόροι
πολεμούν ατα
Ούτ’ επορούν κι ανοίγ’νε,
ούτε αφήν’ν ατα

-Ντό δί’τε με, μαστόροι,
και ν’ ανοίγ’ ατα;

-Τη μέραν τρία κάστρα
κι άσπρον άλογον
κι έναν κὰτ’ φορεσίας,
αν ανοί͜εις ατα

Ανοίγω τ’ έναν τέγκιν
Ωχ! Ν’ αϊλί εμέν!
Απέσ’ γομάτον αίμαν,
ασπαλώ ατο

Ανοίγω τ’ άλλον τέγκιν
Ωχ! Ν’ αϊλί εμέν!
Απέσ’ γομάτο στούδι͜α,
ασπαλώ ατο

Ανοίγω τ’ άλλον τέγκιν
Ωχ! Νασάν εμέν!
Έμορφος κόρ’ κοιμάται,
να λελεύ’ ατεν!
Έμορφος κόρ’ κοιμάται,
ποδε-ποδεδίζ’ ατεν!

Κουίζ’ ατεν και ’κι αγνεφί͜ει
Ωχ! Ν’ αϊλί εμέν!
Τσιμπίζ’ ατεν, ’κι σ’κούται
Βάι! Ν’ αϊλί εμέν!
Κλίσκουμαι να φιλώ ατεν,
ποδεδίζω σε!
Ατέ λαγγεύ’ και σ’κούται,
να λελεύ’ ατεν!
Ατέ λαγγεύ’ και σ’κούται,
ποδε-ποδεδίζ’ ατεν [γιαρ]