
Στιχουργοί: Παραδοσιακό
Συνθέτες: Παραδοσιακό
Τη θάλασσας το νερόν
αλυκόν έν’, αλυκόν
Τη κουτσ̌ής το φίλεμαν
σον πεκιάρ’ έν’ γιατρικόν
Όι! ν’ αϊλί εμέν, ν’ αϊλί,
σο κιφάλι μ’ κατ’ λαλεί!
Έμορφον πη θα φιλεί
πάντα θα παρακαλεί
Άσ̌κεμον πη θα φιλεί,
την μανίτσαν ατ’ ν’ αϊλί!
Φτύσον τον διάβολον
και αρ’ έλα μετ’ εμέν
Ο κόσμον έν’ ψεύτικον
ο θάνατον αναμέν’| Κείμενο | Επεξήγηση | Ετυμ. Ρίζα | Προέλευση |
|---|---|---|---|
| αϊλί | αλίμονο!, συμφορά! | ||
| αλυκόν | αλμυρό/ή | ||
| αναμέν’ | περιμένει | ||
| αρ’ | εισάγει ή τονίζει πρόταση με ποικίλες σημασιολογικές αποχρώσεις: λοιπόν, άρα, έτσι, επομένως, δηλαδή, τέλος πάντων, τώρα, άντε, με χροιά παρότρυνσης ή επίγνωσης, όπως το τουρκ. ha | ἄρα | |
| άσ̌κεμον | άσχημο, κακότροπο | ||
| έμορφον | όμορφο | ||
| έν’ | είναι | ||
| θάνατον | θάνατος | ||
| κατ’ | γιατί;/γιατί δεν; | ||
| κιφάλι | κεφάλι | ||
| κουτσ̌ής | κόρης | ||
| λαλεί | βγάζει λαλιά, καλεί, αποκαλεί, προσκαλεί, οδηγεί | ||
| μετ’ | μαζί με (με αιτιατική), με (τρόπος) | ||
| ν’ αϊλί | αλίμονο!, συμφορά! | ||
| πεκιάρ’ | (γεν. αιτ. ενικ.) εργένη, (ονομ. πληθ.) εργένηδες | bekâr/bekār | |
| πη | που | ||
| φίλεμαν | φιλί | ||
| φτύσον | (προστ.) φτύσε |
| Κείμενο | Επεξήγηση | Ετυμ. Ρίζα | Προέλ. |
|---|---|---|---|
| αϊλί | αλίμονο!, συμφορά! | ||
| αλυκόν | αλμυρό/ή | ||
| αναμέν’ | περιμένει | ||
| αρ’ | εισάγει ή τονίζει πρόταση με ποικίλες σημασιολογικές αποχρώσεις: λοιπόν, άρα, έτσι, επομένως, δηλαδή, τέλος πάντων, τώρα, άντε, με χροιά παρότρυνσης ή επίγνωσης, όπως το τουρκ. ha | ἄρα | |
| άσ̌κεμον | άσχημο, κακότροπο | ||
| έμορφον | όμορφο | ||
| έν’ | είναι | ||
| θάνατον | θάνατος | ||
| κατ’ | γιατί;/γιατί δεν; | ||
| κιφάλι | κεφάλι | ||
| κουτσ̌ής | κόρης | ||
| λαλεί | βγάζει λαλιά, καλεί, αποκαλεί, προσκαλεί, οδηγεί | ||
| μετ’ | μαζί με (με αιτιατική), με (τρόπος) | ||
| ν’ αϊλί | αλίμονο!, συμφορά! | ||
| πεκιάρ’ | (γεν. αιτ. ενικ.) εργένη, (ονομ. πληθ.) εργένηδες | bekâr/bekār | |
| πη | που | ||
| φίλεμαν | φιλί | ||
| φτύσον | (προστ.) φτύσε |

