Ο Αλέξανδρος «Αλέξης» Παρχαρίδης γεννήθηκε στις 15 Μαρτίου 1971 στην Κοζάνη και αποτελεί μία από τις πλέον αναγνωρίσιμες φωνές της σύγχρονης ποντιακής μουσικής. Ο πατέρας του, Αναστάσιος, γεννήθηκε στο Πρωτοχώρι Κοζάνης και η μητέρα του, Σοφία, το γένος Αντωνιάδη, στα Αλωνάκια Κοζάνης, ενώ και οι δύο οικογένειες έλκουν την καταγωγή τους από το Καπίκιοϊ της Ματσούκας του Πόντου.

Μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον στο οποίο η ποντιακή γλώσσα, η μουσική και τα βιώματα της προσφυγικής γενιάς εξακολουθούσαν να αποτελούν μέρος της καθημερινότητας. Η ποντιακή διάλεκτος μιλιόταν στο οικογενειακό του περιβάλλον, γεγονός που συνέβαλε καθοριστικά στη βαθιά εξοικείωσή του με τη γλώσσα.

Παράλληλα, μέσα από τα καφενεία, τα χωριά και τις κοινωνικές συναθροίσεις της περιοχής, ήρθε σε άμεση επαφή με ανθρώπους της πρώτης γενιάς προσφύγων. Οι αφηγήσεις, τα τραγούδια και τα βιώματά τους τού επέτρεψαν να γνωρίσει την ποντιακή παράδοση όχι μόνο ως μουσικό άκουσμα, αλλά ως ζωντανό τρόπο έκφρασης και επικοινωνίας.

Η πρώτη του επαφή με τη μουσική έγινε μέσα από το αρμόνιο, προτού στραφεί στη λύρα, επηρεασμένος τόσο από τον αδελφό του όσο και από τον ξάδελφό του Γιώργο Σοφιανίδη. Μαζί άρχισαν να συμμετέχουν στα μουχαπέτια της ευρύτερης περιοχής, αποκτώντας ουσιαστική επαφή με τον συλλογικό και βιωματικό χαρακτήρα της ποντιακής μουσικής πράξης.

Ιδιαίτερη θέση στα παιδικά και εφηβικά του χρόνια κατείχε η Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο, την οποία επισκεπτόταν κάθε Δεκαπενταύγουστο. Εκεί, στα μουχαπέτια που σχηματίζονταν αυθόρμητα, οι νεότεροι έρχονταν σε άμεση επαφή με τις εμπειρίες και τα ακούσματα των παλαιότερων. Σε ένα από αυτά, σε ηλικία μόλις 15 ετών, τραγουδώντας με τον Δημήτρη Πιπερίδη στη λύρα, προσέλκυσε την προσοχή παλαιότερων ανθρώπων του ποντιακού μουσικού χώρου. Ανάμεσά τους βρισκόταν και ο Αχιλλέας Βασιλειάδης, μέσω του οποίου οδηγήθηκε λίγο αργότερα στον Χρύσανθο Θεοδωρίδη.

Η γνωριμία αυτή, όταν ο Παρχαρίδης ήταν 16 ετών, υπήρξε καθοριστική για την πορεία του. Ο Χρύσανθος διέκρινε στη φωνή του έναν νέο ερμηνευτή που μπορούσε να συνεχίσει την παράδοση του ποντιακού τραγουδιού και τον στήριξε στα πρώτα του βήματα. Η σχέση τους εξελίχθηκε σε στενό προσωπικό και καλλιτεχνικό δεσμό που διατηρήθηκε μέχρι τον θάνατο του Χρύσανθου. Για περίπου ενάμιση χρόνο, μάλιστα, όταν εκείνος βρισκόταν στη Θεσσαλονίκη για επαγγελματικούς λόγους, φιλοξενούνταν στο σπίτι του Παρχαρίδη.

Παράλληλα, ασχολήθηκε ενεργά με τον ποντιακό χορό, συμμετέχοντας από μικρή ηλικία στο Χορευτικό της Ευξείνου Λέσχης Κοζάνης και διατηρώντας έκτοτε στενή σχέση με τη χορευτική παράδοση.

Το 1989 εισήχθη στη Σχολή Αυτοματισμών των ΤΕΙ Θεσσαλονίκης. Η εγκατάστασή του στη Θεσσαλονίκη συνέπεσε με την ουσιαστική έναρξη της επαγγελματικής του διαδρομής στο ποντιακό τραγούδι και του έδωσε τη δυνατότητα να βρεθεί στο επίκεντρο μιας ιδιαίτερα δραστήριας μουσικής και πολιτιστικής κοινότητας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του διετέλεσε Πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Φοιτητών και Σπουδαστών Θεσσαλονίκης.

Καθοριστική υπήρξε επίσης η μακρόχρονη συνεργασία του με τον λυράρη Χρήστο Χρυσανθόπουλο, τον οποίο ο ίδιος έχει χαρακτηρίσει μέντορά του. Όταν το 1991 άρχισε να εργάζεται επαγγελματικά στη Θεσσαλονίκη, ο Χρυσανθόπουλος στάθηκε δίπλα του τόσο μουσικά όσο και προσωπικά, συμβάλλοντας στη διαμόρφωση των πρώτων χρόνων της επαγγελματικής του πορείας.

Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε την πρώτη προσωπική του δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Καπίκιοϊ», με λυράρη τον θείο του Κώστα Σιαμίδη, σε συμπαραγωγή του Κέντρου Έρευνας Παραδοσιακής Μουσικής ΣΟΛ και του Σ.Π.Φ.Σ. Θεσσαλονίκης.

Ακολούθησε πολυετής παρουσία σε σημαντικούς χώρους ποντιακής διασκέδασης στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, καθώς και σε πολιτιστικές εκδηλώσεις και διοργανώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει εννέα προσωπικούς δίσκους με ποντιακά τραγούδια και έχει συμμετάσχει σε πλήθος άλλων δισκογραφικών παραγωγών. Παράλληλα γράφει μουσική και στίχους, ενώ δημιουργίες του έχουν ερμηνευθεί και από άλλους καταξιωμένους Πόντιους τραγουδιστές.

Ιδιαίτερο γνώρισμα της ερμηνευτικής του παρουσίας είναι η σχέση του με τους μακρόσυρτους ποντιακούς σκοπούς, τον λεγόμενο μακρύν καϊτέ, ένα απαιτητικό ερμηνευτικό πεδίο με το οποίο έχει συνδεθεί άρρηκτα η ερμηνευτική του ταυτότητα.

Το 1998 άνοιξε ένα διαφορετικό κεφάλαιο με τη συμμετοχή του στον δίσκο «Υάκινθος» του Μάνου Αχαλινοτόπουλου, όπου ερμήνευσε την «Ηλιογέννητη», συνεργασία που προέκυψε μέσω του μουσικολόγου Ηλία Παπαδόπουλου. Πρόκειται για τη μοναδική έως τότε δισκογραφημένη ερμηνεία του σε νεοελληνικό στίχο. Παρότι στη συνέχεια δέχθηκε και άλλες ανάλογες προτάσεις, επέλεξε, και με την παρότρυνση του Χρύσανθου Θεοδωρίδη, να παραμείνει προσανατολισμένος στο ποντιακό τραγούδι.

Μία από τις σημαντικότερες στιγμές της καλλιτεχνικής του πορείας υπήρξε η συμμετοχή του στην «Καμπάνα του Πόντου», το ποιητικό έργο του Φίλωνα Κτενίδη που μελοποίησε ο Θεόφιλος Πουταχίδης. Μαζί με την Πέλα Νικολαΐδη αποτέλεσαν τους δύο ερμηνευτές του έργου, με αφηγητές τον Κώστα Διαμαντίδη και τον μητροπολίτη Δράμας Παύλο. Ο ίδιος έχει ξεχωρίσει αυτή τη συμμετοχή, μαζί με την «Ηλιογέννητη», ανάμεσα στις στιγμές που τον σημάδεψαν περισσότερο στην καλλιτεχνική του διαδρομή.

Η δραστηριότητά του έξω από τα όρια της αμιγώς ποντιακής δισκογραφίας συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια. Το 2004 ερμήνευσε σε επανεκτέλεση το «Με τα μάτια κλειστά» στον δίσκο «Πέμπτη απόγευμα» του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου, ενώ το 2012 συμμετείχε με φωνητικά στο τραγούδι της Άλκηστης Πρωτοψάλτη «Πέντε χρόνια σε ερωτεύομαι», σε μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, στον δίσκο «Για πού τραβάς ελπίδα».

Το 2013 συμμετείχε στη δισκογραφική παραγωγή «Αυτή η γη έχει φωνή» του Χρήστου Παπαδόπουλου, ερμηνεύοντας, μεταξύ άλλων, το ομώνυμο τραγούδι μαζί με τον Βασίλη Σκουλά. Η παραγωγή παρουσιάστηκε στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών και Θεσσαλονίκης.

Κατά τα έτη 2016 και 2017 συμμετείχε στη διεθνή παραγωγή «Sacred Imaginations», συμπράττοντας με καλλιτέχνες από διαφορετικά μουσικά πεδία και πραγματοποιώντας εμφανίσεις σε Αγγλία, Γαλλία και Γερμανία. Η παρουσία του εκτός Ελλάδας περιλαμβάνει επίσης συμμετοχές σε μουσικές και πολιτιστικές διοργανώσεις στην Ευρώπη, την Αμερική και την Αυστραλία.

Σημαντική θέση στις νεότερες συνεργασίες του κατέχει και η συμμετοχή του ως τραγουδιστή στη «Δέηση Πόντου», έργο αφιερωμένο στη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, το οποίο παρουσιάστηκε τον Φεβρουάριο του 2020 στη Θεσσαλονίκη και αποτέλεσε αργότερα τη βάση για αφιέρωμα στον δημοσιογράφο Νίκο Καπετανίδη.

Ένα διαφορετικό πεδίο της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας άνοιξε το 2013, σχεδόν αυθόρμητα. Συμμετέχοντας στο έθιμο των Μωμόγερων, ανέλαβε τον κωμικό ρόλο μιας Πόντιας γιαγιάς. Η ανταπόκριση του κοινού οδήγησε τον Δημήτρη Πιπερίδη να γράψει το θεατρικό έργο «Ο Αχιλλέας και το Μνημόνιο», με τον Παρχαρίδη στον ίδιο ρόλο. Από εκεί ξεκίνησε μια παράλληλη πορεία στο ποντιακό θέατρο, με συμμετοχή σε σειρά παραστάσεων στην ποντιακή διάλεκτο.

Η συνεργασία του με τον Δημήτρη Πιπερίδη επεκτάθηκε και σε άλλες θεατρικές παραγωγές, ενώ ο Παρχαρίδης παρουσίασε και την παράσταση «Εύξεινος Γέλως», μεταφέροντας τη λογική του stand-up comedy στην ποντιακή γλώσσα. Συμμετείχε επίσης στο δραματικό έργο «Νόστος», με θέμα την περιπέτεια μιας ποντιακής οικογένειας που, έχοντας βρεθεί στη Ρωσία, αναζητεί τον δρόμο της επιστροφής στην Ελλάδα.

Παρά τις συνεργασίες του με καλλιτέχνες και δημιουργούς διαφορετικών μουσικών χώρων, ο ίδιος εξακολουθεί να προσδιορίζει πρωτίστως την καλλιτεχνική του ταυτότητα μέσα από το ποντιακό τραγούδι. Η σχέση αυτή δεν περιορίζεται στη σκηνική ή δισκογραφική του παρουσία, αλλά συνδέεται με τη γλώσσα, τα βιώματα και τις μνήμες του οικογενειακού του περιβάλλοντος.

Ιδιαίτερη προσωπική σημασία είχε για τον ίδιο και η επίσκεψη στο Καπίκιοϊ της Ματσούκας, τον τόπο από τον οποίο κατάγονται και οι δύο πλευρές της οικογένειάς του, συνδέοντας τη βιωμένη οικογενειακή μνήμη με τον τόπο προέλευσης των προγόνων του.

Με παρουσία που εκτείνεται πλέον σε περισσότερες από τρεις δεκαετίες, ο Αλέξης Παρχαρίδης έχει κινηθεί ανάμεσα στο παραδοσιακό ποντιακό τραγούδι, τη σύγχρονη δημιουργία, τη δισκογραφία και το θέατρο, διατηρώντας ως σταθερό σημείο αναφοράς την ποντιακή γλώσσα και μουσική παράδοση.

Είναι πατέρας δύο παιδιών.