Τσ’ εγάπ’ς εμουν τ’ ιχνάρι͜α

Ας σα μουράτι͜α ντ’ έκαψες
μη ταρά͜εις τα σαχτάρι͜α 
Τοζούνταν και ’κι φαίν’ντανε,
τ’ εγάπ’ς εμουν τ’ ιχνάρι͜α 

Του κάκου μη νεγκάσ̌κεσαι,
γράψον με αποθαμένον 
Ζατίμ ση γούλα μ’ το σ̌κοινίν 
είχ̌ες α’ χ̌ηνωμένον

Την πόρταν π’ έεις ακράνοιχτον 
καιρός έν’ ν’ ασπαλείς α’
Σο νου σ’ αν έρ’ται τ’ όνεμα μ’
το στόμα σ’ να κρατείς α’

Του κάκου μη νεγκάσ̌κεσαι,
γράψον με αποθαμένον 
Ζατίμ ση γούλα μ’ το σ̌κοινίν 
είχ̌ες α’ χ̌ηνωμένον

Πουλί μ’, για την εγάπ’ εμουν 
εντώκαν τα καμπάνας
Απ’ ετώρα εγάπ’ θα παίρτς
ας σον κύρ’ κι ας ση μάνα σ’

Του κάκου μη νεγκάσ̌κεσαι,
γράψον με αποθαμένον 
Ζατίμ ση γούλα μ’ το σ̌κοινίν 
είχ̌ες α’ χ̌ηνωμένον