Τρώει ο λύκον

Μη κλαίτε ατόν π’ εμέθυσεν,
απομεθεί και σ’κούται
Κλάψεστε ατόν π’ εγέρασεν
και άλλο ’κι νεούται

Τρώει ο λύκον την Κερβάναν
κι όλον το καλόν το χτήνον
Πόσα βραδάς εμόνασες
εμέν τον Κωνσταντίνον;

Τον σεβνταλήν τον άνθρωπον
και ποίος ’κ’ εγνωρίζει;
Τ’ απέσ’ τ’ ομμάτι͜α τ’ κόκκινα
κι η καρδι͜ά τ’ καφουρίζει

Τρώει ο λύκον την Κερβάναν
κι όλον το καλόν το χτήνον
Πόσα βραδάς εμόνασες
εμέν τον Κωνσταντίνον;

Το καρδόπο μ’ ζαΐφκον έν’,
’δέν ’κ’ επορώ να λέγω
Το νάζι μ’ δι͜αβαίν’ σα δάκρυ͜α μ’,
κάθουμαι κα’ και κλαίγω

Τρώει ο λύκον την Κερβάναν
κι όλον το καλόν το χτήνον
Πόσα βραδάς εμόνασες
εμέν τον Κωνσταντίνον;