Επέρεν στράταν κι έφυεν

Επέρεν στράταν κι έφυεν 
κι επέμ’να απέσ’ σον κρύον 
Πασ̌κείμ’ εκλώστα κι είπα ’τεν 
«τρυγόνα μ’, σούκ’ κι οφύγ̆ον»;

Ντ’ εποίκα κι εχολίασα 
τ’ αρνόπο μ’ ας εξέρ’να 
Τον Θεόν πα ερώτανα 
κι έναν τσ̌οάπ’ ’κ’ επαίρ’να

Κάποτε λάχ̌’ τσ̌ατεύομε 
και λέ’ ατεν τα πόνια μ’
να εγροικά πως για τ’ ατέν 
εκόπανε τα χρόνια μ’

Τ’ ονέρ’τα ντο εποίν’ναμε 
επέμ’ναν αποσκάλια
’Κ’ έμευα τ’ εσόν η σεβντά 
να φέρ’ με αδά σα χάλια