Τ’ ομμάτι͜α σ’ ντο εφώταζαν

Τ’ ομμάτι͜α σ’ ντο εφώταζαν
είν’ παραπονεμένα
Για πέει με ντό ψαλαφούν
να είν’ ξαν χαρεμένα;

Αν ψαλαφούν φιλέματα,
τα χ̌είλια σ’ θα πλουτύνω
Σ’ ομμάτι͜α σ’ το παράπονον,
τρυγόνα μ’, ’κι θ’ αφήνω

Κι αν θέλ’νε, αρνί μ’, όντες βραδύν’
το πόι σ’ ν’ αγκαλι͜άζω
να βασιλεύ’ ογλήγ̆ορα
τον ήλιον θα δι͜ατάζω

Κι αν θέλ’νε για καρδόπο σ’
παράδεισον να χτίζω
Αΐκα ομμάτι͜α έμορφα
πώς να κακοκαρδίζω;