Ο Γιώργος Σοφιανίδης (Τοτόρος) γεννήθηκε στις 19 Νοεμβρίου 1965 στο Πρωτοχώρι Κοζάνης, το παλαιότερο Πορτοράζ. Ο πατέρας του κατάγεται από το Πρωτοχώρι και η μητέρα του από τα Αλωνάκια Κοζάνης, ενώ οι οικογενειακές του ρίζες από τον Πόντο ανάγονται στο Καπίκιοϊ της Ματσούκας. Μεγάλωσε σε έναν τόπο όπου η ποντιακή μουσική παρέμενε ακόμη ζωντανό μέρος της καθημερινότητας και όχι απλώς ανάμνηση μιας παλαιότερης γενιάς.

Τα πρώτα και καθοριστικότερα μουσικά του ακούσματα προήλθαν από Ποντίους πρώτης και δεύτερης προσφυγικής γενιάς. Μέσα από αυτούς ήρθε σε άμεση επαφή με έναν τρόπο ερμηνείας που στηριζόταν λιγότερο στην τεχνική επίδειξη και περισσότερο στη λιτότητα, στο ύφος και στη βιωματική λειτουργία της μουσικής. Ο ίδιος έχει εκφράσει την ιδιαίτερη σημασία που έχει για εκείνον η σκέψη ότι μπορεί να αποτελεί έναν άμεσο κρίκο συνέχειας με εκείνους τους ανθρώπους και με μια μουσική που χαρακτηρίζεται από αυστηρή λιτότητα στη μορφή και στην έκφρασή της.

Η μουσική παράδοση του Πρωτοχωρίου αποτέλεσε σημαντικό μέρος αυτού του περιβάλλοντος. Στις παλαιότερες γενιές του χωριού καταγράφονται λυράρηδες και τουλουμτσήδες που διατήρησαν το τοπικό μουσικό ιδίωμα, ενώ από την ίδια κοινότητα προέρχονται και άλλοι νεότεροι εκπρόσωποι της ποντιακής μουσικής. Η συνέχεια αυτή βοηθά να γίνει κατανοητή και η ιδιαίτερη προσήλωση του Σοφιανίδη στον παλαιότερο τρόπο απόδοσης του ποντιακού ρεπερτορίου.

Ασχολείται επαγγελματικά με το τραγούδι, την ποντιακή λύρα, το αγγείο (τουλούμ’) και τη φλογέρα, συνδυάζοντας έτσι τη φωνητική ερμηνεία με τρία από τα χαρακτηριστικότερα όργανα της ποντιακής μουσικής παράδοσης. Η πολύπλευρη αυτή σχέση με τη μουσική αποτυπώνεται και στη δισκογραφία του, όπου εμφανίζεται κατά περίπτωση ως ερμηνευτής, οργανοπαίκτης, συνθέτης και στιχουργός.

Η καταγεγραμμένη δισκογραφική του παρουσία ξεκινά ήδη από το 1992, με τη συμμετοχή του στις «Ποντιακές Καταγραφές» του Κέντρου Ποντιακών Μελετών, μια παραγωγή με τη συμμετοχή σημαντικού αριθμού μουσικών και τραγουδιστών της εποχής.

Κατά τις επόμενες δεκαετίες η παρουσία του γίνεται συνεχής. Συμμετέχει, μεταξύ άλλων, στις παραγωγές «Ακρίτας όντας έλαμνεν» (1997), «Τραγούδια και σκοποί του Πόντου» και «Έλληνες Ακρίτες Vol. 4 | Πόντος, Καππαδοκία» (1998), «Ποντίων Απάνθισμα» και «Μιθριδάτης του Πόντου» (1999), «Σιμά σον Δαφνοπόταμον» (2001), «Σην πλατείαν χορεύ’νε» (2003), «Πανόραμα ποντιακού τραγουδιού» και «Το φίλεμα σ’ μελένιον» (2007), καθώς και σε πολυάριθμες μεταγενέστερες παραγωγές.

Στο άλμπουμ «Σην πλατείαν χορεύ’νε» του 2003 αποτυπώνεται και η δημιουργική του πλευρά, καθώς στο τραγούδι «Και ντ’ έπαθες μικρόν αρνί μ’» καταγράφεται ως συνθέτης ενός σκοπού που γνώρισε ευρεία αποδοχή στην ποντιακή κοινότητα και, με την πάροδο του χρόνου, ενσωματώθηκε ενεργά στο σύγχρονο ποντιακό μουσικό ρεπερτόριο.

Ιδιαίτερη θέση στην πορεία του κατέχει η ερμηνεία του παραδοσιακού ρεπερτορίου της Ματσούκας και γενικότερα η προσπάθεια διατήρησης παλαιότερων τρόπων παιξίματος και τραγουδιού. Η σχέση του με αυτή τη μουσική συνέχεια αποτυπώθηκε ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και το 2019, όταν συμμετείχε ως τραγουδιστής στον δίσκο του Μάριου Σιαπανίδη, «Προσδιορισμός – Σα ιχνάρι͜α τ’ Ασ̌αλούμ’». Η παραγωγή αποτελεί αναφορά στον παλαιό τουλουμτσή, Κωνσταντίνο Κυριακίδη (Κώτσον τ’ Ασ̌αλούμ’) από το Πρωτοχώρι και επιχειρεί συνειδητά να κινηθεί πάνω στα ίχνη της παλαιότερης τοπικής μουσικής παράδοσης.

Το 2017 συμμετείχε επίσης στην εκπομπή της ΕΡΤ «Το Αλάτι της Γης», σε ένα εκτενές αφιέρωμα της «χορευτικής γεωγραφίας» του Πόντου με ειδικότερες αναφορές στο ρεπερτόριο, τη ρυθμολογία, τα μουσικά όργανα και κυρίως το ύφος και το ήθος που χαρακτηρίζει τις επιμέρους περιοχές και παραδόσεις.

Η δισκογραφική του δραστηριότητα αποτυπώνεται μέχρι σήμερα σε περισσότερες από 20 δισκογραφικές παραγωγές και αυτόνομες κυκλοφορίες, καλύπτοντας περισσότερες από τρεις δεκαετίες μουσικής παρουσίας.

Παράλληλα με τη δισκογραφία και τις ζωντανές εμφανίσεις, ο Γιώργος Σοφιανίδης έχει διατηρήσει σταθερά έναν τρόπο προσέγγισης της ποντιακής μουσικής που στηρίζεται περισσότερο στη συνέχεια του βιώματος παρά στην αναζήτηση μιας νεότερης σκηνικής αισθητικής. Λύρα, αγγείο, φλογέρα και τραγούδι λειτουργούν στη δική του περίπτωση ως διαφορετικές εκφράσεις του ίδιου μουσικού κόσμου, εκείνου που γνώρισε μέσα από τους παλαιότερους Ποντίους και τον οποίο εξακολουθεί να υπηρετεί ως εκτελεστής και δημιουργός.