Ο Γιάννης Φλωρινιώτης, κατά κόσμον Γιάννης Αποστολίδης, γεννήθηκε στις 15 Φεβρουαρίου 1947 στις Κάτω Κλεινές Φλώρινας. Η οικογένειά του είχε ποντιακή καταγωγή από το Καρς. Ο πατέρας του, Σάββας Αποστολίδης, έπαιζε λύρα και τραγουδούσε και θεωρούνταν ένας από τους καλούς λυράρηδες της περιοχής. Ο Γιάννης τον έχασε σε ηλικία μόλις πέντε ετών, όμως διατήρησε έντονη τη μνήμη της λύρας και των τραγουδιών που άκουγε από εκείνον στα πρώτα παιδικά του χρόνια. Επιθυμία του πατέρα του ήταν να ταφεί μαζί με τη λύρα του, κάτι που τελικά έγινε.

Τα παιδικά του χρόνια υπήρξαν δύσκολα. Μετά τον θάνατο του πατέρα του, η μητέρα του, Παρθένα-Σουσάνα Αποστολίδου, βρέθηκε αντιμέτωπη με σοβαρές οικονομικές δυσκολίες και για ένα διάστημα αναγκάστηκε να τον εμπιστευθεί σε ορφανοτροφείο. Χρόνια αργότερα, μητέρα και γιος θα συναντιούνταν και δισκογραφικά: στο «Αφιέρωμα στον Πόντο» του 1983 η Σουσάνα Αποστολίδου συμμετείχε μαζί του, μεταξύ άλλων, στο «Η μάνα έν’ κρύον νερόν».

Ο Φλωρινιώτης ξεκίνησε να τραγουδά από πολύ νεαρή ηλικία, περίπου στα δεκατέσσερά του χρόνια. Στα πρώτα του βήματα εμφανιζόταν με το όνομα «ο μικρός Γιαννάκης» και σύντομα βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου ήρθε σε επαφή με σημαντικές μορφές του ρεμπέτικου και του λαϊκού τραγουδιού, όπως ο Μάρκος Βαμβακάρης, ο Γιάννης Παπαϊωάννου και η Ρίτα Σακελλαρίου. Η εμπειρία αυτή συνέβαλε καθοριστικά στη διαμόρφωση του μουσικού και σκηνικού του χαρακτήρα.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και άρχισε να εργάζεται σε νυχτερινά κέντρα, όπου γρήγορα ξεχώρισε όχι μόνο για τη φωνή του, αλλά και για έναν εντελώς προσωπικό τρόπο σκηνικής παρουσίας. Τα εκκεντρικά κοστούμια, οι έντονες χορευτικές κινήσεις και η διάθεση να μετατρέψει το λαϊκό πρόγραμμα σε ολοκληρωμένο θέαμα προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις, από σκληρή κριτική έως ενθουσιώδη αποδοχή. Η πρώτη μεγάλη δισκογραφική του επιτυχία υπήρξε το «Τώρα θέλω, τώρα», που έγινε χρυσό και καθιέρωσε το όνομά του πανελλαδικά.

Παράλληλα με τη λαϊκή του καριέρα, διατήρησε σταθερή και ουσιαστική σχέση με την ποντιακή μουσική. Το «Αφιέρωμα στον Πόντο», που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1983, συνδύαζε παραδοσιακά και νεότερα ποντιακά τραγούδια και αποτέλεσε την αφετηρία μιας ιδιαίτερα παραγωγικής ποντιακής περιόδου. Ακολούθησαν οι δίσκοι «Ποντιακά του χτες και του σήμερα» και «Ποντιακό ξεφάντωμα», ενώ αργότερα επιχείρησε ακόμη και τη συνάντηση του ποντιακού τραγουδιού με σύγχρονους ρυθμούς μέσα από το «Ποντιακό πάρτυ».

Εξίσου σημαντική υπήρξε η παρουσία του στο ποντιακό οπτικοακουστικό θέαμα. Το 1985 κυκλοφόρησε το «Από τον Πόντο με αγάπη», μια βιντεοπαραγωγή με ποντιακά τραγούδια, χορευτικά συγκροτήματα και αναφορές στην ιστορία του Πόντου και στην Παναγία Σουμελά. Το 1986 έγραψε το σενάριο και πρωταγωνίστησε στην ποντιακή βιντεοταινία «Ο Τσοπάνον». Ακολούθησαν και άλλες παραγωγές στην ποντιακή γλώσσα, μεταξύ των οποίων τα «Ο Δέσκαλον», «Το Κρίμαν», «Τ’ αδελφέα» και «Η Ξενιτεία», δημιουργώντας ένα σώμα έργων που γνώρισε μεγάλη απήχηση στο ποντιακό κοινό της εποχής.

Η παρουσία του δεν περιορίστηκε στη δισκογραφία και στις ποντιακές παραγωγές. Εμφανίστηκε στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση, πραγματοποίησε πολυάριθμες περιοδείες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, μεταξύ άλλων στις Ηνωμένες Πολιτείες, στον Καναδά και στην Αυστραλία, και παρέμεινε επί δεκαετίες μία από τις πιο αναγνωρίσιμες φυσιογνωμίες της ελληνικής λαϊκής διασκέδασης. Τον Δεκέμβριο του 2004 κυκλοφόρησε την αυτοβιογραφία του «Το τίμημα της δόξας».

Υπήρξε παντρεμένος με τη Μάχη Φλωρινιώτη, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά, τον Σάββα, την Άννα και τον Νίκο. Η Άννα και ο Νίκος ακολούθησαν επίσης καλλιτεχνική πορεία και εμφανίστηκαν μαζί του σε μεταγενέστερα μουσικά σχήματα και παραγωγές.

Ο Γιάννης Φλωρινιώτης έφυγε από τη ζωή στις 6 Ιουνίου 2023, σε ηλικία 76 ετών. Η καλλιτεχνική του διαδρομή υπήρξε ασυνήθιστα πολυσχιδής. Στο λαϊκό τραγούδι καθιερώθηκε ως μία από τις πιο εκκεντρικές και αναγνωρίσιμες παρουσίες της πίστας, ενώ για το ποντιακό κοινό απέκτησε ιδιαίτερη θέση μέσα από τους δίσκους και κυρίως τις βιντεοταινίες του, σε μια εποχή κατά την οποία τέτοιες παραγωγές μπορούσαν να φτάσουν σε ποντιακές οικογένειες σε ολόκληρη την Ελλάδα και τη διασπορά. Με τον δικό του τρόπο συνέδεσε την οικογενειακή του μνήμη και την ποντιακή του καταγωγή με τη μαζική λαϊκή ψυχαγωγία, αφήνοντας ένα αποτύπωμα που ξεπερνά τα όρια μιας συμβατικής τραγουδιστικής καριέρας.