Πόντε, εσέν αροθυμούμε

Ωχ! ν’ αϊλί εμάς, ν’ αϊλί
που ας σ’ εμέτερον την γην
φύουμες και η ψ̌η μουν κλαίει
κι ο Θεόν τιδέν ’κι λέει [ωωω]
Η γενεά μουν εξεριζώθεν
και ο Πόντον ερημώθεν!

Ας σ’ εμέτερα τα μέρι͜α
φύουμες για άλλα μέρι͜α
Όλα εφέκαμε και πάμε,
σην Ελλάδαν σ’κούμες πάμε
νέον βίον να ευτάμε

Κλαίν’ παιδία, κλαίν’ μανάδες,
κλαίν’, πονούν κι οι γεροντάδες
Τα ραχ̌ία και τα παρχάρι͜α
που έφυαν τα παλληκάρι͜α

Τόπι͜α, έμορφα ποτάμι͜α,
μοναχά στέκ’νε τ’ ορμάνι͜α
Πόντε, τα καλά σ’ τελείνταν
ποίος εξέρ’ ντο θ’ απογίν’νταν
κι αν τ’ εμέτερα ξαν ’ίν’νταν

Κλαίν’ παιδία, κλαίν’ μανάδες,
κλαίν’, πονούν κι οι γεροντάδες
Τα ραχ̌ία και τα παρχάρι͜α
που έφυαν τα παλληκάρι͜α

Ας σ’ εμέτερα τα μέρι͜α
φύουμες για άλλα μέρι͜α
Για τον Πόντον θα πονούμε
και μακρά όσον θα ζούμε,
Πόντε, εσέν θ’ αροθυμούμε!