Ας σην ημέραν που έφυαν

Ας σην ημέραν π’ έφυγαν
ούλ’ για την ξενιτείαν
Ραχ̌ι͜ά, ορμάνι͜α ερήμωσαν,
ευκαιρώθαν χωρία
Κι ατείν’ π’ επέμ’νανε δα̤κρούν,
που έφυγαν πονούνε,
κλαίγ’νε κι αροθυμούνε

Ατείν’ π’ επέμ’νανε τερούν
ολημερίς τον δρόμον
Γιάμ’ έρ’ται κι έναν γράμμαν φέρ’
σ’ ατείντς ο ταχυδρόμον
Γράμμαν π’ επέραν χάρουνταν
και πη ’κ’ επέραν κλαίγ’νε
μοιρολοΐας λέγ’νε

Ν’ αϊλί ατείντς που έφυγαν
σην ξενιτά̤ν π’ επήγαν
Ν’ αϊλί κι ατείντς π’ επέμ’νανε
και κλαίγ’νε π’ εχωρίγαν
Με ομούτι͜α ζουν ούλ’ και πονούν,
αροθυμούν, βαρκίζ’νε,
την ψ̌ην ατουν κλαινίζ’νε