.
.
Το κρίμαν

Θεέ μ’, να δί’ς υπομονήν

Θεέ μ’, να δί’ς υπομονήν
Θεέ μ’, να δί’ς υπομονήν 
[Όι, όι! υπομονήν!
Βάι! Ν’ αϊλί ατέν!]
και Παναΐα θάρρος
[Όι, ούι, αμάν, αμάν/
όι, όι, όι, όι!]
σ’ ατέν την μάναν που πονεί
[Όι, όι! νε που πονεί!
Βάι! Ν’ αϊλί ατέν!]
μη παίρ’ α̤τεν ο Χάρος
[Όι, ούι, αμάν, αμάν/
όι, όι, όι, όι!]

Ατέ, ατόν π’ εγεννέσεν
[Όι, όι! π’ εγέννεσεν
Βάι! Ν’ αϊλί ατέν!]
’κι θέλ’ α̤τεν για μάνα
[Όι, ούι, αμάν, αμάν/
όι, όι, όι, όι!]
Σ’ αβούτ’ τον κόσμον καλλίον
[όι, όι! ναι καλλίον
Βάι! Ν’ αϊλί ατέν!]
να μη ’ίνουτον μάνα
[Όι, ούι, αμάν, αμάν/
όι, όι, όι, όι!]
ΚείμενοΕπεξήγησηΕτυμ. ΡίζαΠροέλευση
αβούτ’αυτό/ή, αυτοί/ές/ά
αϊλίαλίμονο!, συμφορά!
ατέαυτή
ατέναυτήν
α̤τεναυτήν
δί’ςδίνεις
εγέννεσενγέννησε
’ίνουτονγινόταν
καλλίον(επίθ.) καλύτερο, (επίρ.) καλύτερα
’κιδεν οὐκί<οὐχί gr
ν’ αϊλίαλίμονο!, συμφορά!
παίρ’παίρνω/ει
ΠαναΐαΠαναγιά
ΚείμενοΕπεξήγησηΕτυμ. ΡίζαΠροέλ.
αβούτ’αυτό/ή, αυτοί/ές/ά
αϊλίαλίμονο!, συμφορά!
ατέαυτή
ατέναυτήν
α̤τεναυτήν
δί’ςδίνεις
εγέννεσενγέννησε
’ίνουτονγινόταν
καλλίον(επίθ.) καλύτερο, (επίρ.) καλύτερα
’κιδεν οὐκί<οὐχί gr
ν’ αϊλίαλίμονο!, συμφορά!
παίρ’παίρνω/ει
ΠαναΐαΠαναγιά
Θεέ μ’, να δί’ς υπομονήν

Ποντιακός Στίχος - Pontian Lyrics 2026

Επικοινωνία: infoDUMMY@pontianlyrics.gr

Με την ευγενική χορηγία φιλοξενίας της IpHost