Μαύρα είν’ τα μαλλία σ’/Τα παλληκάρι͜α τη χωρί’/Πόντιος κι έναν ομμάτ’

Τα τσ̌απράζι͜α τ’ ομματόπα σ’
και ατά τα τσ̌αλιμόπα σ’
Τα χαρίσματα ούλι͜α
έ͜εις ατά, πουλί μ’, εσύ

Παλαλώντς τα παιδία
ρούζ’νε απέσ’ ση φωτίαν
Για τ’ εσόν το χατιρόπον,
για τ’ εσέν, για τ’ εσέν

Μαύρα είν’ τα μαλλία σ’,
χρυσόν έν’ η καρδία σ’
Μαεύ’ς τα παλληκάρι͜α,
σεβνταλίν πουλί μ’

Τα κόκκινα τα χ̌ειλόπα σ’
και τα άσπρα τα χ̌ερόπα σ’
Ποίος θα έχ̌’ την τύχην
τα μεσόπα σ’ να κρατεί

Ακόμαν και σον Άδην
για τ’ εσέν κατηβαίν’νε
Να χ̌αίρουνταν την εγκάλι͜α σ’,
για τ’ εσέν, για τ’ εσέν

Μαύρα είν’ τα μαλλία σ’,
χρυσόν έν’ η καρδία σ’
Μαεύ’ς τα παλληκάρι͜α,
σεβνταλίν πουλί μ’

♫

Τα παλληκάρι͜α τη χωρί’
για τ’ εσένα πονούνε
Για τ’ εσένα τα πουλόπα
γλυκέα κελαηδούνε

Μαεύ’ς τα παλληκάρι͜α
με τ’ έμορφα τα κάλλι͜α
Έμορφα τ’ ομματόπα σου
άμον μαργαριτάρι͜α

Είσαι άσπρος και κόκκινος
άμον γάλαν και μήλον
Το κουσ̌μέτι¹ σ’ ήντζαν θα έν’
θα πογιατί͜εις κι εκείνον

Μαεύ’ς τα παλληκάρι͜α
με τ’ έμορφα τα κάλλι͜α
Έμορφα τ’ ομματόπα σου
άμον μαργαριτάρι͜α

♫

Πόντιος είμαι σ̌κιρρός,
σεβνταλής και παλαλός
Λάσκουμαι όλεν την ημέραν
και χορεύω και τη Σέραν

Το μιλέτι μ’ έν’ τρανόν
και δοξάζω τον Θεόν
Είπαν α’ πολλοί νομάτ’
«Πόντιος κι έναν ομμάτ’»

Πόντιος ας είσαι κι ας έ͜εις έναν ομμάτ’!

Πόντιος και πεχλιβάνος,
σεβνταλής και τραγωδι͜άνος
Και ας είμαι κι εφτωχός,
Πόντιος και παλαλός