Ο Χρήστος Αντωνιάδης (1950–2013) γεννήθηκε στην Ξηρολίμνη Κοζάνης, σε οικογένεια προσφύγων με καταγωγή από τη Ματσούκα του Πόντου. Από νωρίς διακρίθηκε για την πνευματική του περιέργεια και την αγάπη του για τη γνώση, στοιχεία που χαρακτήρισαν τόσο την επιστημονική όσο και τη δημιουργική του πορεία.

Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και το 1976 μετέβη στη Γερμανία, όπου εκπαιδεύτηκε εντατικά στη μικροχειρουργική και τη νευροδιαγνωστική. Μετά την ολοκλήρωση της στρατιωτικής του θητείας στην Ελλάδα επέστρεψε στη Γερμανία και, το 1982, αναγορεύτηκε διδάκτορας της Νευροχειρουργικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Ulm, ενώ εργάστηκε ως επιμελητής και ειδικός νευροχειρουργός στο Bielefeld.

Το 1986 επέστρεψε στην Ελλάδα και ανέλαβε καθήκοντα Επιμελητή Β΄ του Ε.Σ.Υ. στην Πανεπιστημιακή Νευροχειρουργική Κλινική του Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ. Στη συνέχεια εργάστηκε στο Νευροχειρουργικό Τμήμα της Κλινικής του Αγίου Λουκά από το 1992 έως το 1999 και στο Ιατρικό Διαβαλκανικό Κέντρο Θεσσαλονίκης από το 2000 έως το 2013. Το 1992 εκλέχθηκε Λέκτορας του ΑΠΘ και το 1998 Επίκουρος Καθηγητής στη Νευροχειρουργική Κλινική.

Υπό την καθοδήγηση του καθηγητή Φάρογλου και σε συνεργασία με την κλινική του ΑΠΘ, ανέπτυξε καινοτόμο μέθοδο για την αντιμετώπιση των χρόνιων υποσκληριδίων αιματωμάτων, η οποία ελαχιστοποίησε τις υποτροπές και μηδένισε τη θνητότητα, καθιστώντας την βασική προσέγγιση διεθνώς.

Το επιστημονικό και ερευνητικό έργο του περιλαμβάνει πάνω από 150 δημοσιεύσεις και ανακοινώσεις σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια, ενώ η πολύχρονη παρουσία του στην πανεπιστημιακή και κλινική νευροχειρουργική συνδέθηκε στενά με την εκπαίδευση νεότερων γιατρών. Για τον Αντωνιάδη, η επιστημονική κατάρτιση συνυπήρχε με μια έντονα ανθρωποκεντρική αντίληψη της ιατρικής, που χαρακτήρισε συνολικά τη σχέση του με τους ασθενείς και τους συναδέλφους του.

Παράλληλα με την επιστήμη, ο Χρήστος Αντωνιάδης υπηρέτησε με ιδιαίτερο πάθος την ποντιακή γλώσσα και μουσική παράδοση. Έχοντας μάθει από μικρός την ποντιακή διάλεκτο από τους γονείς και τους παππούδες του, ανέπτυξε βαθιά σχέση με τη γλώσσα και αφιέρωσε σημαντικό μέρος της δημιουργικής του δραστηριότητας στη διατήρηση και τη σύγχρονη έκφρασή της.

Έγραψε πλήθος ποντιακών στίχων που μελοποιήθηκαν και ερμηνεύτηκαν από σημαντικούς καλλιτέχνες, ανάμεσά τους ο Στέλιος Καζαντζίδης και ο Χρύσανθος Θεοδωρίδης. Η στιχουργική του παρουσία αποτυπώθηκε σε σειρά δισκογραφικών έργων, όπως τα «Συναπάντεμαν» (1994), «Πατρίδα μ’, αραεύω σε» (1997), «Μαυροθάλασσα» (1999), «Καρδίας ανοιγάρ’» (2003), «Πισάγκωνα δεμένος» (2009) και «Μελίρις» (2011).

Η πρώτη του ποιητική συλλογή, «Κατάθεση ψυχής», μελοποιήθηκε από τον Χρήστο Χρυσανθόπουλο και μεταφέρθηκε στη δισκογραφία με τη συμμετοχή σημαντικών ερμηνευτών. Στο έργο του επανέρχονται συχνά οι αλησμόνητες πατρίδες, η προσφυγιά και η μνήμη, αλλά και περισσότερο προσωπικά θέματα, όπως οι ανθρώπινες σχέσεις και ο έρωτας. Πολλά από τα τραγούδια του εντάχθηκαν στο σύγχρονο ποντιακό ρεπερτόριο και εξακολουθούν να ακούγονται σε πολιτιστικές εκδηλώσεις και ποντιακά γλέντια.

Η δημιουργική του σχέση με την ποντιακή γλώσσα δεν περιορίστηκε στη στιχουργία. Έγραψε και διασκεύασε ακόμη και τη «Μήδεια» στην ποντιακή διάλεκτο, μια επιλογή που αποτυπώνει την επιθυμία του να αναδείξει τις εκφραστικές δυνατότητες της γλώσσας και πέρα από το παραδοσιακό τραγούδι.

Ιδιαίτερα καθοριστική υπήρξε και η προσωπική του επαφή με τον ιστορικό Πόντο. Όταν επισκέφθηκε για πρώτη φορά τα χωριά των προγόνων του στην περιοχή της Τραπεζούντας, η ήδη έντονη σχέση του με τον τόπο απέκτησε ακόμη πιο βιωματικό χαρακτήρα. Από τις επισκέψεις και τις επαφές αυτές αναπτύχθηκαν φιλίες και δημιουργικές συνεργασίες με μουσικούς του Πόντου και της Τουρκίας, όπως ο Taşkın, ο Fuat Saka, ο Nedret Sekban και ο Osman, διαμορφώνοντας έναν γερό πολιτιστικό δεσμό ανάμεσα σε ανθρώπους με κοινές μουσικές και πολιτισμικές αναφορές.

Ο Χρήστος Αντωνιάδης κατόρθωσε έτσι να συνδυάσει δύο φαινομενικά διαφορετικούς κόσμους: την επιστημονική του πορεία στη νευροχειρουργική και τη βαθιά δημιουργική του σχέση με τον ποντιακό ελληνισμό. Ήταν παντρεμένος με την Κική Λυπηρίδου, με την οποία απέκτησαν και μεγάλωσαν τα τρία παιδιά τους, την Ιωάννα, τον Κώστα και τη Χαρά.

Έφυγε από τη ζωή στις 29 Ιανουαρίου 2013, αφήνοντας πίσω του ένα πολυσχιδές επιστημονικό και πολιτιστικό έργο. Χαρακτηριστική της σχέσης του με τον Πόντο υπήρξε η δική του φράση:

«Προσωπικά διαλαλώ ότι δεν έχασα την πατρίδα μου. Θέλω να πιστεύω ότι είμαι ένας εσωτερικός μετανάστης από τον Πόντο στη Μακεδονία».

Μια διατύπωση που συμπυκνώνει τη βαθιά και βιωματική σχέση του με την ποντιακή γλώσσα, τη μνήμη και τον πολιτισμό.