Πάντα με τ’ «αχ» και με το «βαχ»

Πάντα με τ’ «αχ» και με το «βαχ»,
η ψ̌η μ’ χαροκαμένον
Η κάρδια μ’ πάντα γεραλίν
τ’ ομμάτι μ’ δα̤κρωμένον

Τ’ ομμάτι͜α τη κοσμί’ στεγνά
τ’ εμά μανάχον κλαίγ’νε
Όθεν τα δάκρυ͜α μ’ ’κχ̌ύουνταν
έναν μερέαν καίγ’νε -ν-

Άμον έναν ψηλόν ραχ̌ίν
σο χ̌ιόν’ καπατεμένον
Αέτσ’ έν’ και τ’ εμόν η ψ̌η
με τέρτι͜α φορτωμένον