Το παρχαροπούλ’

Τερέστεν το παρχαροπούλ’,
από παιδίν τσ̌οπάνος
Ο φίλος ι-μ’ το τσ̌αναβάρ’,
η δείσα ο τουσ̌μάνον

Την ψ̌η σ’ καλεί το λαλόπο μ’,
τ’ όνεμα σ’ τ’ αντιλάλι μ’
Ρομάνα μ’, κάπ’ να έστεκες
και -ν- έλεπες το χάλι μ’

Η δείσα εκάτσεν σο ραχ̌ίν,
θολούνταν τα παρχάρι͜α
Ρομάνα μ’, άλλο ’κ’ είδα σε,
εχάσα και τ’ ιχνάρι͜α

Ατσ̌ά πού είσαι, αγράνεμε;
Πού είσαι ανεμοκαλή;
Τη δείσα εταχ̌ίτευες
και έλεπα την κάλη μ’

Τερέστεν το παρχαροπούλ’,
τερέστεν τον τσ̌οπάνον
Τα τσ̌αναβάρι͜α εποίκα φίλτς
και τη δείσαν τουσ̌μάνον