Τα τέρτι͜α μ’ δεκατρία

Θεέ μ’, ντ’ έπαθες μετ’ εμέν
τα τελευταία χρόνια
και δί’ς με με το δράμ’ χαράν
και με τ’ οκάδες πόνια;

Μετρώ, μετρώ, καλομετρώ
τα τέρτι͜α μ’ δεκατρία
Η ψ̌η μ’ βαθέα καίεται
και τα χ̌ερόπα μ’ κρύα

Όθεν πατώ κι όθεν τερώ
τα τέρτι͜α μ’ αφουκρούμαι
Να θανατώνω εγώ εμέν,
ας σον Θεόν φογούμαι

Εποίκες όλια έμορφα,
Θεέ μ’, συνορθι͜ασμένα
Εμέναν πώς ενέσπαλες
μ’ ομμάτι͜α δακρυσμένα;