’Κι θυμάσ’ ατο ζαέρ

’Κι θυμάσ’ ατο, ζαέρ·
έτονε τ’ εμόν το χ̌έρ’
Έπλωσα κι εδώκα σε
Όι, ν’ αϊλί εμέν!
Επεκεί και υστερνά
καρδι͜άν, ψ̌ην κι άλλα πολλά,
έναν - έναν όλι͜α επέρες
Όι, ν’ αϊλί εμέν!

Έτονε τ’ εμόν το χ̌έρ’
σο εξώπορτον τ’ Α’έρ’
ντο επρωτεδώκα σε
Ποδεδίζω σε!

Και ασ’ όλι͜α τ’ υστερνόν
αέτσ’ έτονε γραφτόν·
ξαν να δίγω σε το χ̌έρι μ’
Όι, ν’ αϊλί εμέν!
Ήντζαν αγαπά, ζατί,
το χ̌ερόπον πρωτοδί’
και σο τέλος ξαν το χ̌έριν
Όι, ν’ αϊλί εμέν!

Έτονε τ’ εμόν το χ̌έρ’
σο εξώπορτον τ’ Α’έρ’
ντο επρωτεδώκα σε
Ποδεδίζω σε!

Έτονε τ’ εμόν το χ̌έρ’
σο εξώπορτον τ’ Α’έρ’
ντο επρωτεδώκα σε
Ποδεδίζω σε!