Η Πέλα (Πελαγία) Νικολαΐδη γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1982 στην Αθήνα. Είναι κόρη του Στάθη Νικολαΐδη και της Σοφίας Νικολαΐδη, αμφότερων τραγουδιστών της ποντιακής μουσικής παράδοσης, με οικογενειακές ρίζες από την Κουνάκα της Ματσούκας και την περιοχή της Ορντού. Μαζί με τις αδελφές της, Ανθούλα και Γεσθημανή, μεγάλωσε σε ένα σπίτι στο οποίο η ποντιακή γλώσσα, η μουσική και το τραγούδι αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινότητας. Η οικογένεια εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη το 1991.

Έχοντας ως πρώτα μουσικά πρότυπα και αρωγούς τους γονείς της, ήρθε από μικρή ηλικία σε άμεση επαφή με το ποντιακό τραγούδι και σταδιακά άρχισε να κάνει τα πρώτα της βήματα ως ερμηνεύτρια. Η οικογενειακή αυτή παράδοση δεν λειτούργησε μόνο ως αφετηρία, αλλά και ως σταθερό σημείο αναφοράς στη μετέπειτα καλλιτεχνική της διαδρομή.

Η πρώτη καταγεγραμμένη δισκογραφική της εμφάνιση γίνεται στις αρχές της δεκαετίας του 2000, με τη συμμετοχή της στον πολυσυμμετοχικό δίσκο «Καρδόπο μ’, ατεβίρευτον» του Θεόφιλου Πουταχίδη. Η έκδοση εντάσσεται στην πρώιμη περίοδο της δισκογραφικής της παρουσίας και αποτέλεσε την απαρχή μιας πορείας που στη συνέχεια διευρύνθηκε σημαντικά.

Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε σε πληθώρα δισκογραφικών παραγωγών και συνεργάστηκε με μουσικούς και τραγουδιστές τόσο από τον χώρο της ποντιακής μουσικής όσο και από ευρύτερα μουσικά περιβάλλοντα. Ανάμεσα στις χαρακτηριστικές συμμετοχές της συγκαταλέγονται το «Μ’ έναν λαλίαν και έναν καρδίαν» που περιέχει την επιτυχία «Γουρπάν’ σ’ εσόν το θέλεμαν», το άλμπουμ «Τα τραγούδια της Πάφρας» καθώς και η «Καμπάνα του Πόντου» το 2011 σε μουσική και ενορχήστρωση του Θεόφιλου Πουταχίδη.

Παράλληλα άρχισε να διαμορφώνει μια περισσότερο προσωπική δισκογραφική παρουσία, με τραγούδια και παραγωγές που συνδυάζουν την παραδοσιακή μουσική γλώσσα με νεότερες δημιουργίες. Στη διαδρομή αυτή ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συνεργασία της με τον λυράρη και συνθέτη Δημήτρη Ξενιτόπουλο, με τον οποίο συνεργάστηκε σε σειρά ηχογραφήσεων και μουσικών παραγωγών. Η συνεργασία τους αποτυπώθηκε χαρακτηριστικά στον προσωπικό δίσκο «Σην πόρτα μ’ αηδονόπον» το 2018, στον οποίο ο Ξενιτόπουλος είχε κεντρική παρουσία στη λύρα και στη μουσική δημιουργία.

Το 2021 ακολούθησε το «Ταξίδι στον αιώνιο ήχο», μια παραγωγή βασισμένη σε παραδοσιακά τραγούδια και σκοπούς του Πόντου, με τη συμμετοχή του Δημήτρη Ξενιτόπουλου και άλλων μουσικών. Η συγκεκριμένη δουλειά ανέδειξε περισσότερο την ερμηνευτική της σχέση με το παραδοσιακό δημώδες ρεπερτόριο.

Η δισκογραφική της δραστηριότητα συνεχίστηκε δυναμικά και τα επόμενα χρόνια με αυτόνομες κυκλοφορίες όπως τα «Ατώρα σεβντάν ψαλαφάς», «Sevdalık (Σεβνταλούκ’)», «Εγώ παρηγορώ σε», «Χάμαι, ρίζα μ’, για τ’ εσέν», το «Έπαρ’ με, πουλί μ’, σο γιάνι σ’» καθώς και το «Άμον νύχτας όνερον» το 2026. Η παρουσία της στη σύγχρονη ποντιακή δισκογραφία περιλαμβάνει πλέον δεκάδες συμμετοχές, singles και προσωπικές παραγωγές.

Από το 2019 είναι παντρεμένη με τον Δημήτρη Ξενιτόπουλο. Η προσωπική τους σχέση συνοδεύεται από μια μακρόχρονη καλλιτεχνική συνεργασία, η οποία έχει αφήσει ιδιαίτερα έντονο αποτύπωμα στη νεότερη δισκογραφική της πορεία.