Θεέ μ’, ντ’ εδέκες την εγάπ’

Θεέ μ’, ντ’ εδέκες την εγάπ’
άνασμα απέσ’ ση ζωήν;
Γιατί ’κ’ ενούντσες εμέν
ντ’ έχω καρδόπον αρλίν;

Θα κοιμούμαι κι έρχουμαι
σ’ όρωμα σ’ να εχωρώ
Σο γιάνι σ’ να ευρίουμαι
και καμίαν μ’ εγνεφώ

Έλα, μάνα, τσ̌ίξον με,
καίουμαι απέσ’ σο καμίν’
Το παιδί σ’ γουρτάρεψον,
τ’ άψιμο μ’ κανείς ’κι σβήν’

Θα κοιμούμαι κι έρχουμαι
σ’ όρωμα σ’ να εχωρώ
Σο γιάνι σ’ να ευρίουμαι
και καμίαν μ’ εγνεφώ

Η καρδία μ’ γεραλίν,
η τύχη μ’ μαύρον καρβών’
Χωρίς τη σεβτάν τ’ εμόν
απάν’ ση γην ορφανόν

Θα κοιμούμαι κι έρχουμαι
σ’ όρωμα σ’ να εχωρώ
Σο γιάνι σ’ να ευρίουμαι
και καμίαν μ’ εγνεφώ