Ο Χαράλαμπος «Λάμπης» Παρχαρίδης γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Αυστραλίας στις 16 Απριλίου 1974. Είναι γιος του Χρήστου Παρχαρίδη, ενός από τους χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της ποντιακής μουσικής παράδοσης της ομογένειας στην Αυστραλία, και μεγάλωσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον όπου η μουσική, η γλώσσα και η μνήμη του Πόντου αποτελούσαν οργανικό μέρος της καθημερινής ζωής.

Παρότι γεννήθηκε και μεγάλωσε μακριά από τον ιστορικό χώρο του Πόντου και την Ελλάδα, ανέπτυξε από νωρίς στενή σχέση με την ποντιακή μουσική. Ασχολήθηκε με την ποντιακή λύρα, το αγγείον και τη φλογέρα, ενώ καταγράφεται επίσης ως συνθέτης. Ιδιαίτερα η ερμηνεία του στο αγγείον έχει συνδεθεί με την παλαιότερη τεχνική και αισθητική του οργάνου, θυμίζοντας το παίξιμο του Κωνσταντίνου Κυριακίδη (Ασ̌αλούμ’).

Η δισκογραφική του παρουσία συνδέθηκε στενά με εκείνη του πατέρα του. Το 1998 συμμετείχε στη συλλογή «Αροθυμώ και καίουμαι | Μακρόσυρτα τραγούδια της Ματσούκας», παίζοντας λύρα σε επιλεγμένα τραγούδια. Η συνεργασία τους συνεχίστηκε στις επόμενες παραγωγές, όπου ο Λάμπης ανέλαβε όλο και πιο ενεργό ρόλο ως οργανοπαίκτης και μουσικός συνοδός.

Στο «Ποίον έν’ η πατρίδα μ’» (2000) συμμετείχε με λύρα, αγγείον και μουσική, ενώ την ίδια χρονιά εμφανίζεται και στη δισκογραφική παραγωγή «Καρδοπόνεμαν». Ακολούθησαν το «Σην πλατείαν χορεύ’νε» (2003), μια παραγωγή με έντονο χαρακτήρα παραδοσιακής καταγραφής, και το «Κωφά ας έσαν τ’ ωτία μ’» (2005). Η κοινή τους δισκογραφική πορεία ολοκληρώνεται, μέχρι σήμερα, με το «Ψυχής κατάθεση | Τραπεζούντα παντέμορφον» (2016).

Η παρουσία του στη δισκογραφία του πατέρα του λειτουργεί ταυτόχρονα ως συνέχεια μιας οικογενειακής μουσικής παράδοσης που διατηρήθηκε ζωντανή στη Μελβούρνη και μεταδόθηκε από τη μία γενιά στην επόμενη.

Παράλληλα με τη δισκογραφία, έχει εμφανιστεί σε ποντιακές εκδηλώσεις και πολιτιστικές διοργανώσεις εκτός Αυστραλίας.

Ζει και εργάζεται στη Μελβούρνη, συνεχίζοντας να υπηρετεί την ποντιακή μουσική μέσα από τη λύρα, το αγγείον και τη φλογέρα. Η πορεία του αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της συνέχειας της ποντιακής μουσικής παράδοσης στη διασπορά, καθώς συνδέει τη μουσική κληρονομιά του πατέρα του με μια νεότερη γενιά οργανοπαικτών που μεγάλωσε εκτός Ελλάδας αλλά διατήρησε ενεργή σχέση με τον ήχο και το ύφος του Πόντου.