Στιχουργοί: Αλέξανδρος Παρχαρίδης
Συνθέτες: Κώστας Αγέρης
Θάλασσα μ’, ντό αναστενά͜εις κι εβγάλτς άγρι͜α λαλίας; Ποίος εχολομάντσε σε; ’μαύρυνεν η καρδία σ’! Για πέει μας, για ξομολογέθ’, ντό έ͜εις και υποφέρεις; -Η πατρίδα μ’ ερημώθεν, άφωνα καμπάνας στέκ’νε Πόνους και καημούς ο κόσμον τόπον ’κ’ έχ’νε για να θέκ’νε -Ωφ! ν’ αηλί εσέν, πατρίδα μ’! Ιστορίζ’νε και θυμούνταν και τα βάσανα τουν πλέκ’νε -Ωφ! ν’ αηλί εσέν, πατρίδα μ’! Θλιμμένος ντό στέκ’ς, ουρανέ μ’, σου Πόντου τα ραχ̌ία και φως ας σον ήλιον ’κι παίρτς; Ο πρόσωπο σ’ σκοτία! Για πέει μας, για ξομολογέθ’, ντό έ͜εις και υποφέρεις; -Η πατρίδα μ’ ερημώθεν, άφωνα καμπάνας στέκ’νε Πόνους και καημούς ο κόσμον τόπον ’κ’ έχ’νε για να θέκ’νε -Ωφ! ν’ αηλί εσέν, πατρίδα μ’! Ιστορίζ’νε και θυμούνταν και τα βάσανα τουν πλέκ’νε -Ωφ! ν’ αηλί εσέν, πατρίδα μ’! Άνεμε μ’, ισιζλιάεψες, ’κι κουβαλείς λαλίας, σεβτι͜άς παραπονέματα, γέλ’τα και τραγωδίας Για πέει μας, για ξομολογέθ’, ντό έ͜εις και υποφέρεις; -Η πατρίδα μ’ ερημώθεν, άφωνα καμπάνας στέκ’νε Πόνους και καημούς ο κόσμον τόπον ’κ’ έχ’νε για να θέκ’νε -Ωφ! ν’ αηλί εσέν, πατρίδα μ’! Ιστορίζ’νε και θυμούνταν και τα βάσανα τουν πλέκ’νε -Ωφ! ν’ αηλί εσέν, πατρίδα μ’!
| Κείμενο | Επεξήγηση | Ετυμ. Ρίζα | Προέλευση |
|---|---|---|---|
| αηλί | αλίμονο | ἀ- + μεσαιωνική ελληνική ἠλί < εβραϊκά אל (θεός) | |
| αναστενά͜εις | αναστενάζεις | ||
| ας σον | απ’ τον | ασό σον (από τον) | |
| γέλ’τα | γέλια | ||
| έ͜εις | έχεις | ||
| εβγάλτς | βγάζεις | ||
| ερημώθεν | ερημώθηκε | ||
| έχ’νε | έχουνε | ||
| εχολομάντσε | εξόργισε | ||
| θέκ’νε | θέτουν, τοποθετούν, βάζουν | ||
| θυμούνταν | θυμούνται | ||
| ισιζλιάεψες | ερημώθηκες, έμεινες μόνος, έγινες ακατοίκητος | ıssızlaşmak | |
| ιστορίζ’νε | εξιστορούν, διηγούνται | ||
| ’κ’ | δεν | οὐκί<οὐχί | |
| καμπάνας | (ον.πληθ., τα) καμπάνες | ||
| ’κι | δεν | οὐκί<οὐχί | |
| κουβαλείς | κουβαλάς | ||
| λαλίας | λαλιές, φωνές, (γεν. ενικού) φωνής | ||
| ’μαύρυνεν | (εμαύρυνεν) μαύρισε | ||
| ν’ αηλί | αλίμονο | μεσαιων. ελλ. ἀλί<ἀ- + ἠλί (εβραϊκά אל)= θεός | |
| ξομολογέθ’ | (προστ.) εξομολογήσου | ||
| παίρτς | παίρνεις | ||
| παραπονέματα | παράπονα | ||
| πέει | (προστ.) πες | ||
| πλέκ’νε | πλέκουν | ||
| ποίος | (ερωτημ.) ποιός, (αναφ.αντων.) όποιος | ||
| ραχ̌ία | ράχες, βουνά | ||
| σεβτι͜άς | αγάπης, έρωτα | sevda/sevdā | |
| σκοτία | σκοτάδι | ||
| στέκ’νε | στέκουν | ||
| στέκ’ς | στέκεσαι | ||
| τουν | τους | ||
| τραγωδίας | τραγούδια |
| Κείμενο | Επεξήγηση | Ετυμ. Ρίζα | Προέλ. |
|---|---|---|---|
| αηλί | αλίμονο | ἀ- + μεσαιωνική ελληνική ἠλί < εβραϊκά אל (θεός) | |
| αναστενά͜εις | αναστενάζεις | ||
| ας σον | απ’ τον | ασό σον (από τον) | |
| γέλ’τα | γέλια | ||
| έ͜εις | έχεις | ||
| εβγάλτς | βγάζεις | ||
| ερημώθεν | ερημώθηκε | ||
| έχ’νε | έχουνε | ||
| εχολομάντσε | εξόργισε | ||
| θέκ’νε | θέτουν, τοποθετούν, βάζουν | ||
| θυμούνταν | θυμούνται | ||
| ισιζλιάεψες | ερημώθηκες, έμεινες μόνος, έγινες ακατοίκητος | ıssızlaşmak | |
| ιστορίζ’νε | εξιστορούν, διηγούνται | ||
| ’κ’ | δεν | οὐκί<οὐχί | |
| καμπάνας | (ον.πληθ., τα) καμπάνες | ||
| ’κι | δεν | οὐκί<οὐχί | |
| κουβαλείς | κουβαλάς | ||
| λαλίας | λαλιές, φωνές, (γεν. ενικού) φωνής | ||
| ’μαύρυνεν | (εμαύρυνεν) μαύρισε | ||
| ν’ αηλί | αλίμονο | μεσαιων. ελλ. ἀλί<ἀ- + ἠλί (εβραϊκά אל)= θεός | |
| ξομολογέθ’ | (προστ.) εξομολογήσου | ||
| παίρτς | παίρνεις | ||
| παραπονέματα | παράπονα | ||
| πέει | (προστ.) πες | ||
| πλέκ’νε | πλέκουν | ||
| ποίος | (ερωτημ.) ποιός, (αναφ.αντων.) όποιος | ||
| ραχ̌ία | ράχες, βουνά | ||
| σεβτι͜άς | αγάπης, έρωτα | sevda/sevdā | |
| σκοτία | σκοτάδι | ||
| στέκ’νε | στέκουν | ||
| στέκ’ς | στέκεσαι | ||
| τουν | τους | ||
| τραγωδίας | τραγούδια |
Χορωδία: Κυριακή Παπαγερίδου, Σιμέλα Χριστοπούλου, Χριστιάνα Γαλιάτσου, Θοδωρής Παπαγερίδης, Κώστας Παπαγερίδης, Φώτης Παπαζήσης
Με την ευγενική χορηγία φιλοξενίας της 