Εγάπη σ’ έτον ψέμαν

’Κ’ επόρεσα να εγροικώ
την ψ̌η σ’ το πονεμένον
Τσί επορεί να γιανασ̌εύ’
καρδι͜άν αχαντι͜ασμένον;

Λέω «ν’ αϊλί εμέναν»,
εγάπη σ’ έτον ψέμαν
Πάντα θα καταρούμ’ ατο
ντο έμ’νε μετ’ εσέναν

Ν’ αϊλί εμέν τον άχαρον
τ’ ονέρ’τα μ’ εκρεμίγαν
Αέτσ’ αν αγαπούνε με
’κι θ’ αγαπώ καμίαν

Λέω «ν’ αϊλί εμέναν»,
εγάπη σ’ έτον ψέμαν
Πάντα θα καταρούμ’ ατο
ντο έμ’νε μετ’ εσέναν

Όμνυες, ψ̌ήκα μ’, κι έλεγες
πάντα θα αγαπάς με
Κι ατώρα όθεν ευρίεσαι
λες και περιγελάς με

Λέω «ν’ αϊλί εμέναν»,
εγάπη σ’ έτον ψέμαν
Πάντα θα καταρούμ’ ατο
ντο έμ’νε μετ’ εσέναν

Πέει με ατώρα η γερὰ
απ’ εσέν πώς λαρούται;
Το εύκαιρον το καρδόπο σ’
εγάπην πώς γομούται;

Λέω «ν’ αϊλί εμέναν»,
εγάπη σ’ έτον ψέμαν
Πάντα θα καταρούμ’ ατο
ντο έμ’νε μετ’ εσέναν