Απέσ’ σ’ ομμάτι͜α

Απέσ’ σ’ ομμάτι͜α τερώ σε,
μέρ’ είδα σε νουνίζω
’Κ’ επορώ να θυμούμ’ ατο
και την ψ̌η μ’ τυρι͜αννίζω

Εκλώστα κάτ’ θα λέγω σε,
μ’ αληγορείς ατόσο
Ατό το πείσμα σ’ τ’ άπιστον
θ’ ευτάς μ’ ατόσον-πόσον

Έλα, πουλί μ’, κι ας έργεψες,
μόνο π’ έρθες κανείται
Για τ’ εσέν η υπομονή μ’
καμίαν ’κι τελείται