Τον πατέρα μ’ αγαπώ

Τον πατέρα μ’ εγώ αγαπώ
ασ’ εμέναν πολλά -νι
Τη μάνα μ’ εροθύμεσα
θ’ ευτάγω παλαλά -νι

Απόψ’ κι οψέ το βράδον,
έμπρα̤ μ’ έρθεν ο Χάρον
Τον θάνατον ’κ’ ενούνιζα,
τ’ εμετέρτς πως θα χάνω

Ο κύρη μ’ έν’ ας ση Τσαγκάρ’,
η μάνα μ’ Ολασέτ’σσα
Εγώ το ρακίν ’κ’ έπα το,
πατέρα, πώς εμέτσα;

Απόψ’ κι οψέ το βράδον,
έμπρα̤ μ’ έρθεν ο Χάρον
Τον θάνατον ’κ’ ενούνιζα,
τ’ εμετέρτς πως θα χάνω

Τ’ εμόν τη φακούρ’ τ’ άλογον
πάντα -ν- αρματωμένον
Τα χ̌είλια μ’ λέγ’νε και γελούν,
η καρδά̤ μ’ ματωμένον

Απόψ’ κι οψέ το βράδον,
έμπρα̤ μ’ έρθεν ο Χάρον
Τον θάνατον ’κ’ ενούνιζα,
τ’ εμετέρτς πως θα χάνω