Παρταπάσ̌ι͜α

Πουλόπο μ’, σο χωρίο σουν
ντό παρταπάσ̌ι͜α είσταν!
Τη νύχταν χορτλαεύετε
και την ημέρα κείσταν

Κείσταν, κοιμούσταν, πρέσκουσταν,
σην εκκλησίαν ’κ’ έρχουσταν
Ντό χριστιανοί είσταν;

Όλι͜α καλά και -ν- έμορφα
για πέει με, εσείς πώς είστουν;
Για πέει με εμέν ντό χ̌αίρουστουν,
σα τέρτι͜α πώς λαρούστουν;

Κείστουν, κοιμούστουν, πρέσκουστουν,
σην εκκλησίαν ’κ’ έρχουστουν
Ντό χριστιανοί είστουν;

Και -ν- είσταν, είστουν, είμες-ε,
πουλί μ’, ας έναν τόπον
Ελλάδα -ν- η πατρίδα μουν,
σην καρδι͜άν μουν ο Πόντον

Σ’ εμέτερον το χωρίον,
με τη ζέστα̤, με τον κρύον,
τρώμε, πίνομ’, τραγωδούμε
κεμεντζ̌έν όντες ακούμε