Κουνιχτόν Ομάλ’ Νικοπόλεως

Τα κοκκία, τα τσ̌αβδάρι͜α,
αρ’ αβού εταράγαν
Ασ’ τ’ επήρα ’τα εκεί μέρ’,
τα μὲσα μ’ εκουράγαν

Σο σπαρέλι σ’ αφκά κι έξ’
πέρδικας κακανίζ’νε
Απλώνω το χ̌ερόπο μ’,
φογούμαι λαταρίζ’νε

Κουμπάρε, τη λάμπα άψον α’,
κι ήντι͜αν λέγω σε, άκ’σον α’
Ασ’ το ’φκάλι μ’ έξ’ ντ’ εδήβαν
σον δεσπότ’ αγνάεψον α’

Τη θάλασσας το κύμαν
το παπόρ’ ταντανίζει
Είνας έμορφος κουτσ̌ή
το ψ̌όπο μ’ τυραννίζει

Σο τσ̌επόπο μ’ εσέγκα
καντζία, λεφτοκάρυ͜α
Δίγ’ ατα σα κορτσόπα,
ζελεύ’νε τα νυφάδι͜α