Γουρπάνι σ’ τουλουμόπο μ’

[Εδώ, στο Κεφαλοχώρι Σερρών, οι κάτοικοι κρατάμε τις ρίζες μας από τη Γαλίαινα του Πόντου.
Μεγαλώσαμε με τη λύρα αλλά κυρίως με τ’ αγγείον. Το αγαπήσαμε, το βάλαμε στις χαρές και στις λύπες μας.
Μα άνθρωπο που να τ’ αγάπησε περισσότερο απ’ τη γιαγιά μου, δεν γνώρισα.
Ο παππούς μου έπαιζε αγγείον και ίσως τελικά αυτό να καθόρισε τη μοίρα τους να ζήσουν για πάντα μαζί.
Μια απ’ τις σπάνιες φορές που έπαιξε μπροστά μας, θυμάμαι τη γιαγιά να μας λέει:
«Αούτος ο αφορισμένον με τ’ αγγείον εκαντούρεψε με…»]

Τ’ αγγείο μ’ πόσον αγαπώ
να επόρ’να να λέω!
Γομών’ την ψ̌η μ’ και τ’ ομμάτι͜α μ’
κι αρ’ αρχινώ και κλαίω
[Γουρπάνι σ’, τουλουμόπο μ’!]

Τ’ αγγείον μόνον εγροικά
τη καρδι͜άς ι-μ’ τα τέρτι͜α,
Το πόστ’ν αθε επότ’σα ’το
με του ματί’ μ’ τα δά̤κρυ͜α
[Γουρπάνι σ’, τουλουμόπο μ’!]

Αρ’ έλα, τουλουμόπο μου
και πάμε γάλι͜α-γάλι͜α
Με το λαλόπο σ’ γόμωσον
τ’ ορμία και τ’ ομάλι͜α
[Γουρπάνι σ’, τουλουμόπο μ’!]

Τ’ αγγείο μ’ πόσον αγαπώ,
εγώ μόνον εξέρω!
Και σο ταξίδ’ το υστερνόν
αρ’ μετ’ εμέν θα παίρω
[Γουρπάνι σ’, τουλουμόπο μ’!]

Ατό μόνον κανείται με
σου παραδείσ’ τον τόπον
Εκεί, εντάμαν με τ’ αγγέλτς
και με το τουλουμόπο μ’
[Γουρπάνι σ’, τουλουμόπο μ’!]