Γιάσ̌α, παιδία

Τ’ αρνόπο μ’ εβοτάνιζεν
εγώ -ν- επενερύν’να
Τα κόκκινα τα μάγ’λα ’θε
εκλίσκουμ’ κα’ κι εφίλ’να

Γιάσ̌α, παιδία, γιάσ̌α!
Εγάπ’ να ’παλαλούτουνε,
’ταράουτουν σα κάσ̌α̤

Τ’ αρνόπο μ’ κείται άρρωστον
κι εγώ σύρω τα πόνα̤
Θεέ μ’, κόψον και δος ατο
τ’ εμά τ’ ημ’σά τα χρόνα̤

Γιάσ̌α, παιδία, γιάσ̌α!
Εγάπ’ να ’παλαλούτουνε,
’ταράουτουν σα κάσ̌α̤