Τη σεβτι͜άν αναθεμά

Τη σεβτι͜άν αναθεμά
εσέγκε με σην πελιάν
Δάκρυ͜α εποίκεν τη χαρά μ’
και το καρδόπο μ’ γερὰ

Κλάψον, κλάψον κεμεντζ̌έ μ’,
μοιρολόγα για τ’ εμέν
Εσύ μόνον εγροικάς
ας σον πόνον τη σεβτι͜άς

Τα πουλόπα κλαίγ’νε με,
τ’ άστρα παρ’γορεύ’νε με
Φωτάζ’νε κι απ’ οξ̌ωκά
’ς σ’ οσπιτόπο σ’ φέρ’νε με

Όι! Ν’ αϊλί εμέν, ν’ αϊλί!
Ν’ αϊλί τα χάλια τ’ εμά
Κάθομαι ους να μερών’
σ’ οσπίτι σ’ απ’ οξ̌ωκά

Έλα -ν- έβγα οξ̌ωκά
ας ση μανίτσα σ’ κρυφά
Εντάμαν ας λέγουμε
τη σεβτι͜άς τα μυστικά