Ο αγυναίκιστον

Άργεψον και ξύλα φέρεν
άψιμον τ’ ορμάν’ ’κ’ επέρεν
Κανείς ’κι θα προσ̌κυνά σε
και μανάχος θα κοιμάσαι

Όλον τ’ έμορφα χωρί͜εις,
’κι τερείς να γυναικί͜εις
Τα νεότητα σ’ κυλί͜εις
εσύ ’δέν πώς ’κι νουνί͜εις!

Την οικοκυρία σ’ ποίσον,
την φωλέα σ’ τέρ’ και χτίσον
Μη κρού’ς σ’ όλια τα κοπάδι͜α
άφ’ς και κάποια αλμεγάδι͜α

Όλον τ’ έμορφα χωρί͜εις,
’κι τερείς να γυναικί͜εις
Τα νεότητα σ’ κυλί͜εις
εσύ ’δέν’ πώς ’κι νουνί͜εις!

Έργεψες και ξύλα ’κ’ έγκες,
σην άκραν τιδέν ’κ’ εξέγκες
Ο καιρόν πουλεί τα μήλα,
θ’ απομέν’νε σε τα φύλλα

Όλον τ’ έμορφα χωρί͜εις,
’κι τερείς να γυναικί͜εις
Τα νεότητα σ’ κυλί͜εις
εσύ ’δέν’ πώς ’κι νουνί͜εις!