Πετούν τα περιστέρι͜α

Ας έμ’ πουλίν κι επέτανα
κι έρχουμ’νε σο χωρίον
(Κι) ας σα πεγαδομμάτοπα
νερόν έπινα κρύον

Πετούν, πετούν, πετούν, πετούν,
πετούν και ’κι γονεύ’νε
Κορτσόπα σεβταλία είν’
και πώς να ταγιανεύ’νε;

Εγώ για το χατίρ’ τ’ εσόν
έρχουμαι σο χωρίο μ’
Αγάπα με τη σ̌κύλ’ το γιον,
τσ̌ούξον κι εμέν ολίγον

Πετούν, πετούν, πετούν, πετούν,
πετούν τα περιστέρι͜α
Ελέπ’νε με σίτ’ καίουμαι
και κελαηδούνε στέρι͜α