Με το φεγγαρόπον

Με το φεγγαρόπον
έναν παλληκαρόπον,
ση χωρί’ -ν- εξέβεν το καπάν’
Παίζ’ με την φλογέραν,
στείλ’ με τον αέραν
τη σεβντάς τα λόγια
σο σκοπόν απάν’

Η κόρ’ αφουκράται
κι άλλο ’κι κοιμάται,
σ’κών’ και σύρ’ μακρά το μαξιλάρ’
Μαζεύ’ την περτέν ατ’ς,
φορεί το φιστάν’ ατ’ς,
στείλ’ ένα χαπάρ’ σο παλληκάρ’

Ατός εγροικά ’το 
και καλομελετά ’το,
στέρι͜α-στέρι͜α έρ’ται και σουμών’
Στέκ’ σο παραθύρ’ν ατ’ς,
φογάται τον κύρ’ν ατ’ς,
κρυφοκαλατσ̌εύ’νε ους να μερών’