Παρχαρέτ’σσα

Με το χ̌έρ’ν ατ’ς εκράτεσεν
κι έγκε με σο καλύβ’ν ατ’ς
Κι εφάσεν και -ν- επότ’σε με
να ’φτάγω το χατίρ’ν ατ’ς

Έλα, ψ̌η μ’, πία το γάλα σ’
και να ποδεδίζ’ σε η μάνα σ’
Μη χαλάντς το χατιρόπο μ’,
έλα λάρωσον το ψ̌όπο μ’

Η παρχαρέτ’σσα στρών’ τραπέζ’,
να λελεύω την ψ̌ην ατ’ς!
Από βραδήν ους να μερών’
θα τρώγω το μιντζίν ατ’ς

Έλα, ψ̌η μ’, πία το γάλα σ’
και να ποδεδίζ’ σε η μάνα σ’
Μη χαλάντς το χατιρόπο μ’,
έλα λάρωσον το ψ̌όπο μ’

Εβράδυνεν κι εμέρωσεν
κι εγώ ακόμαν κοιμούμαι
Η παρχαρέτ’σσα εποίκε
και ’κ’ επορώ να σ’κούμαι

Θεέ μ’, δος με δισάκκι μ’,
εκρεμίεν το μουστάκι μ’
Ας πορπατώ και πάγω
και χατίρ’ άλλο ’κ’ ευτάγω