Τ’ ομμάτι͜α μ’ κλαίγ’νε

Τ’ ομμάτι͜α μ’ κλαίγ’νε, τα δάκρυ͜α μ’ τρέχ’νε
Άσ̌κεμα κρούει με η ξενιτει͜ά!
Πού έν’ η μάνα μ’, πού είν’ τ’ αδέλφι͜α μ’
να δί’γνε με καλό χαπάρ’;

Άλλο ’κι κλαίγω, άλλο ’κι κλαίγω
Να κάθουμαι άλλο ’κ’ επορώ!
Άλλο ’κι στέκω, άλλο ’κι στέκω
Το γυρισμόν πάντα τερώ!

Δι͜αβαίν’ν’ ημέρας, δι͜αβαίν’νε χρόνι͜α
κι νους ι-μ’ πάντα σο γυρισμόν
Ντό να ευτάγω αΐκα πλούτη
όντες τελείται η ψ̌η τ’ εμόν;

Άλλο ’κι κλαίγω, άλλο ’κι κλαίγω
Να κάθουμαι άλλο ’κ’ επορώ!
Άλλο ’κι στέκω, άλλο ’κι στέκω
Το γυρισμόν πάντα τερώ!