Βαθέα η σφαίρα εντώκε με

[Γεια σου, Ακριβόπουλε, με την κεμεντζ̌έ σ’!]

Ο ήλεν κρούει με -ν- άψιμον,
η νύχτα κρύον δί’ με
Βαθέα η σφαίρα ’ντώκε με
κι αφκά σο δέντρον κείμαι

Εδίψασα, ’κ’ έχω νερόν
να έβρεχα το στόμα μ’
Τη γλώσσα μ’ κρούγω ση γερὰ μ’
και πίνω ας σο αίμα μ’

Τη μάνα μ’ κανείς ’δέν ’κι λέει,
τον κύρ’ χαπάρ’ ’κι δίν’νε
Πουλόπα, δώστε τ’ς -ι- σημάδ’
σον τόπον όθεν κείμαι