Πίνω πίνω

Ας σην ψ̌η μ’ κι άλλο καλλίον
αγαπώ -ν- εσέν
’Κ’ ισυχάζ’νε τ’ ομματόπα μ’
αν ’κ’ ελέπ’νε σε 

Σ’ έναν το τσιγάρον, 
σ’ άλλο το ποτήρ’
Πάντα πίνω και καπνίζω
σ’ εσόν το χατίρ’

Πίνω, πίνω, πίνω, πίνω,
πίνω και μεθώ
Κι όλι͜ον θέλω ν’ ανασπάλλω
άμα -ν- ’κ’ επορώ

Έναν φίλεμαν ’κι δί’ς με,
θα τρως τη ζωή μ’
Μετ’ ατά ατώρα ντ’ ευτάς με
θα τελέντς την ψ̌η μ’

Αρ’ αΐκα πάντα ευτάς με
για τ’ ατό μεθώ
Το ρακίν ατώρα πίν’ ατο
άμον νερόν

Πίνω, πίνω, πίνω, πίνω,
πίνω και μεθώ
Κι όλι͜ον θέλω ν’ ανασπάλλω
άμα -ν- ’κ’ επορώ

Πίνω, πίνω, πίνω, πίνω,
για τ’ ατό μεθώ
Αρ’ αΐκα πάντα ευτάς με,
’κ’ επορώ να κρατώ