Θεού δουλείαν

Τ’ εμόν η στράτα και τ’ εσόν
έτον Θεού δουλείαν
Εντάμαν να έν’ ση ζωήν,
σον θάνατο αλλομίαν

Όλιον τ’ αχούλι μ’ έχασα
μετ’ εσέν π’ αγαπέθα
Τον Θεόν επροσ̌κύνεσα
ση στράτα σ’ ντο ευρέθα

Η ψ̌η μ’ έτονε το κοντύλ’,
η ψ̌η σ’ έν’ το μελάνι
Έναν τσ̌ιζίν ας γράφτομε,
πουλί μ’, για την εγάπην

Ας δί’ μας, πουλί μ’, ο Θεόν
άμον τ’ ελάτι͜α χρόνι͜α
Όσα τέρτι͜α κι αν έρχουνταν
να λύουν άμον χ̌ι͜όνι͜α