.
.
Τα Ποντιακά του χθες και του σήμερα Νο2

Σην ξενιτείαν χρόνι͜α ζω

fullscreen
Σην ξενιτείαν χρόνι͜α ζω  [όι, όι, όι, όι]
και τυραννώ το ψ̌όπο μ’ [όι, όι, όι, όι]
Να κλώσκουμαι θέλω οπίσ’
ακεί σ’ εμόν τον τόπον

♫

Σην ξενιτείαν χρόνι͜α ζω
και τυραννώ το ψ̌όπο μ’ 
Να κλώσκουμαι θέλω οπίσ’
ακεί σ’ εμόν τον τόπον

Αχ! ξενιτεία, έφαες
τ’ ημ’σά τ’ εμά τα χρόνι͜α
Μαύρα μαλλία είχα εγώ
κι ατώρα ένταν χ̌ι͜όνι͜α
ας σα πολλά τα πόνι͜α

Ση ξενιτείαν χρόνι͜α ζω
με μαύρον τη καρδίαν
Εφέκα οπίσ’ τοι συγγενούς
και ζω μ’ αροθυμίαν

Αχ! ξενιτεία, έφαες
τ’ ημ’σά τ’ εμά τα χρόνι͜α
Μαύρα μαλλία είχα εγώ
κι ατώρα ένταν χ̌ι͜όνι͜α
ας σα πολλά τα πόνι͜α

Θεέ μ’, δος με -ν- υπομονή,
τ’ ελπίδας ι-μ’ μη χάνω
Σον τόπον ντ’ εγεννέθα εγώ
εκεί να αποθάνω

Αχ! ξενιτεία, έφαες
τ’ ημ’σά τ’ εμά τα χρόνι͜α
Μαύρα μαλλία είχα εγώ
κι ατώρα ένταν χ̌ι͜όνι͜α
ας σα πολλά τα πόνι͜α

Ας σα πολλά...
ΚείμενοΕπεξήγησηΕτυμ. ΡίζαΠροέλευση
ακείεκεί
αποθάνωπεθαίνω
αροθυμίαννοσταλγία
ας σααπ’ τα ασό σα (από τα)
ατώρατώρα
δοςδώσε
εγεννέθαγεννήθηκα
εμάδικά μου
εμόνδικός/ή/ό μου ἐμοῦ
έντανέγιναν
έφαεςέφαγες
εφέκαάφησα
ημ’σάμισά
κλώσκουμαιγυρίζω, επιστρέφω
οπίσ’πίσω
πολλά(επίθ.) πολλά, (επίρρ.) πολύ
πόνι͜απόνοι
συγγενούςσυγγενείς
τοιτους/τις
ψ̌όποψυχούλα
ΚείμενοΕπεξήγησηΕτυμ. ΡίζαΠροέλ.
ακείεκεί
αποθάνωπεθαίνω
αροθυμίαννοσταλγία
ας σααπ’ τα ασό σα (από τα)
ατώρατώρα
δοςδώσε
εγεννέθαγεννήθηκα
εμάδικά μου
εμόνδικός/ή/ό μου ἐμοῦ
έντανέγιναν
έφαεςέφαγες
εφέκαάφησα
ημ’σάμισά
κλώσκουμαιγυρίζω, επιστρέφω
οπίσ’πίσω
πολλά(επίθ.) πολλά, (επίρρ.) πολύ
πόνι͜απόνοι
συγγενούςσυγγενείς
τοιτους/τις
ψ̌όποψυχούλα

Ποντιακός Στίχος - Pontian Lyrics 2026

Επικοινωνία: infoDUMMY@pontianlyrics.gr

Με την ευγενική χορηγία φιλοξενίας της IpHost