Τη Τρίχας το γεφύρι

Ακεί πέραν σο Δρακολίμν’
[Έλα, Δάφνε ποταμέ!]
ση Τρίχας το γεφύριν
[Έι! Δάφνε μ’ και μυριγμένε]

Χ̌ίλι͜οι μαστόρ’ εδούλευαν
[Έλα, Δάφνε ποταμέ!]
και μύριοι μαθητάδες
[Έι! Δάφνε μ’ και μυριγμένε]

Όλεν την μέραν έχτιζαν,
[Έλα, Δάφνε ποταμέ!]
τη νύχταν εχαλάουτον
[Έι! Δάφνε μ’ και μυριγμένε]

Κι ατός ο πρωτομάστορας,
[Έλα, Δάφνε ποταμέ!]
νουνίζ’ νύχταν κι ημέραν
[Έι! Δάφνε μ’ και μυριγμένε]

-Ντό δί’ς με, πρωτομάστορα,
[Έλα, Δάφνε ποταμέ!]
και στένω το γεφύρι σ’;
[Έι! Δάφνε μ’ και μυριγμένε]
Αν δίγω σε τον κύρη μου,
[Έλα, Δάφνε ποταμέ!]
άλλον κύρην πα ’κ’ έχω
[Έι! Δάφνε μ’ και μυριγμένε]
Αν δίγω σε τη μάνα μου,
[Έλα, Δάφνε ποταμέ!]
άλλο μάναν πα ’κ’ έχω
[Έι! Δάφνε μ’ και μυριγμένε]
Αν δίγω σε τ’ αδέλφια μου,
[Έλα, Δάφνε ποταμέ!]
άλλ’ αδέλφια πα ’κ’ έχω
[Έι! Δάφνε μ’ και μυριγμένε]
Αν δίγω σε την κάλη μου,
[Έλα, Δάφνε ποταμέ!]
καλύτερον ευρήκω!
[Έι! Δάφνε μ’ και μυριγμένε]