Πατέρα, εσέν θυμούμαι

Μικρός έμ’νε που έφυες
κι εφέκες με, πατέρα
Όμως τ’ εσόν το όνομαν
νουνίζω, νουνίζω, 
νουνίζω νύχτα-μέρα

Πατέρα, ’κι ανασπάλλω σε!
Πατέρα, εσέν θυμούμαι!
Κι όταν ακούω τ’ όνομα σ’
δα̤κρύζω και ματούμαι
Πατέρα, ’κι ανασπάλλω σε!
Πατέρα, εσέν θυμούμαι!
Πατέρα, αχ! πατέρα,
πατέρα, εσέν θυμούμαι

Με τ’ έμορφον τραγούδεμα σ’
την ψ̌η μ’ εσύ επαίρ’νες
κι όλα τ’ αστέρι͜α τ’ ουρανού
σ’ εγκάλι͜α μ’, σ’ εγκάλι͜α μ’,
σην εγκάλι͜α μ’ εφέρ’νες

Πατέρα, ’κι ανασπάλλω σε!
Πατέρα, εσέν θυμούμαι!
Κι όταν ακούω τ’ όνομα σ’
δα̤κρύζω και ματούμαι
Πατέρα, ’κι ανασπάλλω σε!
Πατέρα, εσέν θυμούμαι!
Πατέρα, αχ! πατέρα,
πατέρα, εσέν θυμούμαι

Ατώρα εγώ ετράνυνα,
ας χάρεται το ψ̌όπο σ’
Αχ! να εζήν’νες να έλεπες
εμέν, εμέν,
εμένα το παιδόπο σ’

Πατέρα, ’κι ανασπάλλω σε!
Πατέρα, εσέν θυμούμαι!
Κι όταν ακούω τ’ όνομα σ’
δα̤κρύζω και ματούμαι
Πατέρα, ’κι ανασπάλλω σε!
Πατέρα, εσέν θυμούμαι!
Πατέρα, αχ! πατέρα,
πατέρα, εσέν θυμούμαι

Πατέρα, πατέρα...