Η ποπαδία

Πάει ο ποπάς, πάει ο ποπάς
φιλεί την Παναγίαν
Πάγω κι εγώ το παλληκάρ’
φιλώ την ποπαδίαν

Ποπαδία, ποπαδία,
φόρ’ τη γούναν το καλόν
Για τ’ εσέν ας πάει δουλεύ’
ο ποπάς ο παλαλόν

Να είχα κι έναν πεθεράν
άμον την Λαζαρίναν
Ετσάκωνεν κι εφάζ’νε με
ωβά και μακαρίναν

Πάμε, φασουλίτσα μ’, πάμε
για τ’ εσέν σκοτούμαι, χάμαι
Η ώρα τρία της νυχτός
σ’ εμέτερα θα πάμε

Επούλτσα τ’ άσπρον τ’ άλογο μ’,
ο κόσμος θα γελά με!
Ήντζαν έχ̌’ όμορφον κορίτσ’
εκείν’ η πεθερά μ’ έν’!

Ελενίτσα μ’, Ελενίτσα μ’,
ποδεδίζω σε, κουκλίτσα μ’
[Και -ν-] Εσύ είσαι καλόν κορίτσ’,
η μάνα σ’ έν’ τσουνίτσα

Αποθαμένον αναστέν’,
πουλί μ’, τ’ εσόν εγκάλι͜α
Ν’ αγ̆ά̤ζ’ ο κύρ’ π’ εποίν’νε σε,
η καλέσσα η μάνα

Βέχω, βέχω, ξεροβέχω
κείμαι κα’, τ’ αρνόπο μ’ ’κ’ έχω
[Και -ν-] Ας ση ματί’ μ’ τα δα̤κρόπα
το μαξιλάρι μ’ βρέχω