Η κοσσάρα

Η κοσσάρα πίν’ νερόν
και τερεί σον ουρανόν
Παρακαλώ τον Θεόν
πότε να είσαι τ’ εμόν

Σύρον άν’ και σύρον κα’,
το φιστάν’ σο γιάν’ απάν’
Ο Θεόν την ψ̌η μ’ να παίρ’
σ’ άσπρον το κερτάν -τ- σ’ απάν’

[Ω!] Λεμόν’, λεμόν’, λεμόν’,
το πόι σ’ άμον τ’ εμόν!
Παρακαλώ τον Θεόν
πότε να είσαι τ’ εμόν

Ha buradan aşağa¹
[...] τρέχ̌’ ολίγον νερόπον
Ντό τερείς με κορτσόπον;
Είμαι καλόν παιδόπον!

Έχω δύο πρόβατα
σην τσ̌αρσ̌ούν πουλώ -γ- ατα
Τη Σοφίτσας τα μάγ’λα
κόκκινα, φιλώ -γ- ατα

Σύρον άν’ και σύρον κα’,
το φιστάν’ σο γιάν’ απάν’
Ο Θεόν την ψ̌η μ’ να παίρ’
σ’ άσπρον το κερτάν -τ- σ’ απάν’