Τ’ εμέτερον η παρέα

Τ’ εμέτερον η παρέα,
τ’ εμέτερον το στόλιν
Ευλόησεν α’ -ν- ο Χριστόν
και -ν- οι δώδεκα Αποστόλοι

Σεβντάν έχω, σεβντάν πουλώ
και σεβνταλής γυρίζω
Σεβντάν έχω σο καρδόπο μ’
και πώς να ταγιανίζω;

Μάνα, γιατί εποίκες με
αΐκον πονεμένον;
Όλι͜α τα καρδι͜άς χ̌αίρουνταν,
τ’ εμόν πάντα κλαμένον

Το σεβνταλήν τον άνθρωπον
εγώ πολλά λυπούμαι
Εδέβεν σο κιφαλόπο μ’,
[και] ’κ’ επόρ’να να κοιμούμαι