Το τριαντάφυλλον

Αποχωρίουμαι τ’ αρνί μ’,
πάω σην ξενιτείαν
Τραντάφυλλον εχάρτσε με
για την παρηγορίαν

Κι ελέπω το τραντάφυλλον,
θαρρώ -ν- έχω τ’ αρνόπο μ’
Αροθυμώ, φιλώ ατο
και σπίγγ’ α’ σο χ̌ερόπο μ’

Με τα δά̤κρυ͜α μ’ ποτίζ’ ατο
και πονεί το καρδόπο μ’
Τ’ αγάπ’ς ι-μ’ μυρωδία έν’
και σκουντουλίζ’ το ψ̌όπο μ’

Ας σα ξένα θα κλώσκουμαι,
θά ’ρχουμαι σ’ εγκαλόπο σ’
Θα προσ̌κυνώ και θα φιλώ
τ’ εσόν τ’ άσπρον το ψ̌όπο σ’