Στου Νέστου τα θολά νερά

Αχ! Ν’ αϊλί τη μαυρομάναν ατ’ς που έχ̌’ παιδόπα και χάνει͜ ατα!
Εγώ πα εχάσα ’τα απάν’ ση Μακεδονίας τα ποτάμι͜α. Το ένα σο Νέστον και τ’ άλλο σο Στρυμόνα!

♫

Του Νέστου τα θολά νερά
είναι καταραμένα
Έφαγαν το κορμόπο μου,
κλάψον εσύ, μητέρα

Τ’ αυτόματα -ν- εβούιζαν
απάν’ κέσ’ σο κιφάλι μ’
και το αίμαν εκχ̌ύουτον,
μανίτσα μ’, από ’πάν’ ι-μ’

Μαύρα πουλία έτρωγαν,
μανίτσα μ’, το κορμόπο μ’
Έλα έπαρ’ και θάψον με
να ησυχάζ’ το ψ̌όπο μ’

Σο Νέστον απέσ’ εφέκα,
μανίτσα μ’, το κορμόπο μ’
και σο Στρυμόναν τ’ έρημον
το άλλο τ’ αδελφόπο μ’

Τέσσερα αδέλφι͜α έμ’νες
και η μανίτσα μ’, πέντε
Και -ν- αούτος ο πόλεμος
σο κιφάλ’ εμουν ντ’ έγκεν!

Τ’ αυτόματα -ν- εβούιζαν
απάν’ κέσ’ σο κιφάλι μ’
και το αίμαν εκχ̌ύουτον,
μανίτσα μ’, από ’πάν’ ι-μ’