Εγάπη μ’ έν’ ’κοδέσπαινα

Εγάπη μ’ έν’ ’κοδέσπαινα
και Κιμισ̌χαναλίσσα
Σην ψ̌ην αγνέσσα, έμορφος,
σο ταπιάτ’ αρλίσσα

Κιμισ̌χαναλίσσα έν’,
τ’ εγκαλόπον ατ’ς χουλέν’
Τραωδώ κοιμίζ’ ατεν,
φιλώ κι εγνεφίζ’ ατεν

Εγάπη μ’ έν’ ’κοδέσπαινα,
αρχόντ’σσα, προκομμέντσα
Εμπαίν’, εβγαίν’ και τραωδεί
σο κελάρ’ χαρεμέντσα

Άμον μελεσσίδ’ δουλεύ’,
τ’ οσπιτόπον τονατεύ’
Αβαράσσα ’κι απομέν’,
τραωδεί κι εμέν περ’μέν’

Η καλατσ̌ή ατ’ς νόστιμον,
τα χ̌είλι͜α τ’ς μελωμένα
Το τέρεμαν ατ’ς έν’ γλυκύν,
τ’ ομμάτι͜α τ’ς χαρεμένα

Τα χ̌είλι͜α τ’ς άμον καυκίν
έχ’νε τσιλιδί’ πλουμίν
Δί’ με φίλεμαν γλυκύν
σο κελάρ’ και σο κεπίν

Ευτάει άμον τσ̌εχέλαινα,
τερεί με απέσ’ σ’ ομμάτι͜α
Ας ση χαρά μ’ χαμοπετώ,
θαρρώ έχω γανάτι͜α

Πιτσ̌ιμλίσσα ’κι γερά,
έν’ τη ψ̌ης ι-μ’ η χαρά
Πάντα θέλ’ να μασχαρεύ’,
σίτι͜α στέκ’ εμέν τουρτεύ’

Το χατιρόπο μ’ ’κι χαλάν’,
σ̌ορσ̌ότα μερακλίσσα
Από σουμά μ’ ’κι αχπάεται
αρ’ άμον σεβταλίσσα

Κιμισ̌χαναλίσσα έν’,
σεβταλίσσα θ’ απομέν’
Τον Θεόν παρακαλώ
μετ’ ατέν να συγερώ